เมื่อได้ฟังคำพูดของเป่ยกงอ้าว อิ่นหลานจึงพูดอย่างยากจะปิดบังความโกรธแค้นภายในใจว่า “ข้ามิใช่คนตระกูลเป่ยกงของพวกเจ้าตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ที่เจ้าแต่งงานกับกู่อวิ๋นเอ๋อร์เพื่อผลประโยชน์ พวกเราก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว”
“ข้ากับอ้าวมีจิตใจรักใคร่ต่อกันทั้งคู่!” กู่อวิ๋นเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้น “เจ้านั่นแหละที่ไร้ยางอายมาทำลายความรู้สึกระหว่างพวกเราแล้ววางแผนแต่งงานกับอ้าว น่าเสียดายที่อ้าวมิใช่ผู้ที่เจ้าจะใช้ลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ มาครอบครองได้!”
“ฮ่าๆๆ…” อิ่นหลานหัวเราะเสียงดังด้วยสีหน้าเย้ยหยันแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าคิดว่าข้ายังเป็นคนโง่งมในตอนนั้นอยู่จริงๆ น่ะหรือ ยังจะเชื่อได้ลงคอว่าตอนนั้นเป่ยกงอ้าวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามจริงๆ สินะ ละครฉากนั้นเป็นเพียงแค่แผนการที่พวกเจ้าวางเอาไว้เป็นอย่างดี คนที่ลวนลามข้าเหล่านั้นเป็นเพียงแค่ผู้ที่พวกเจ้าหามาเท่านั้น ข้าในตอนนั้นโง่เกินไปเองจนมองไม่เห็นความเป็นจริง จึงได้แต่งงานกับเจ้าโดยไม่สนใจสิ่งใด พวกเจ้าก็แค่อยากได้เคล็ดลับการหลอมยาตระกูลอิ่นเท่านั้นมิใช่หรือ น่าเสียดายที่เจ้าขังข้ามาตั้งนานหลายปี ให้ข้าหลอมยานับพันครั้ง แต่เจ้าก็ยังศึกษาไม่สำเร็จอยู่ดี”
“หุบปากนะ!” เป่ย
