กับท่านแม่ข้ามาตั้งแต่แรกแล้ว จึงมิใช่คนตระกูลเป่ยกงของพวกเจ้ามาตั้งแต่ต้น!” เป่ยกงถังพูดพลางมองเป่ยกงสยง
“ได้ยินแล้วหรือไม่ น้องสาวข้าไม่ใช่คนตระกูลเป่ยกงเจ้ามาตั้งแต่แรกแล้ว แต่พวกเจ้าตระกูลเป่ยกงกลับทรมานและคุมขังพวกเขามาโดยตลอด วันนี้พวกเจ้าจะต้องหาคำอธิบายมาให้ข้า มิฉะนั้นตระกูลอิ่นเราไม่มีทางรามือจากพวกเจ้าแน่!”
“ท่านพี่…” อิ่นหลานเห็นอิ่นฮ่าวเป็นเช่นนี้จึงเรียกอย่างหวั่นไหวเสียงหนึ่ง
“เจ้าอย่ากลัวไปเลย ตาเฒ่านั่นให้ข้ามาพาเจ้ากลับไป จะไม่ละเลยพวกเจ้าอีกต่อไปแล้วล่ะ” อิ่นฮ่าวกล่าว
สำหรับตระกูลอิ่น อิ่นหลานมิได้มีความโกรธเคืองอะไรมากมาย ถึงอย่างไรตอนนั้นตนก็เป็นผู้ยืนกรานว่าจะแต่งงานกับเป่ยกงอ้าวเอง คนเหล่านั้นในตระกูลเคยพูดเอาไว้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าถ้าหากนางแต่งงานให้กับเป่ยกงอ้าว เช่นนั้นนางจะเป็นหรือตายก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลอิ่นอีกต่อไป และยิ่งไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าอิ่นฮ่าวจะมาช่วยตนในฐานะตัวแทนตระกูลอิ่น
“เป่ยกง ในเมื่อช่วยคนออกมาได้แล้วพวกเราก็กลับกันก่อนดีกว่านะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ดี”
เป้าหมายที่พวกเขามาในวันนี้ก็เพื่อพาตัวคนกลับไป เดิมทีกังวลว่าพลังยุทธ์ของพวกเขาจะแข็งแกร่
