สู่กับมนุษย์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เหตุใดจึงยอมเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับคนต่ำช้าพรรค์นี้กันเล่า”
ราชาพิราบอินทรีเหลือบตามองเป่ยกงสยงปราดหนึ่ง “ข้าทำตามองค์ราชาของข้าน่ะสิ”
“องค์ราชา…หรือว่าจะเป็นวิหคยักษ์ปีกทองที่ปรากฏตัวขึ้นที่แคว้นหนึ่งตอนใต้ก่อนหน้านี้กันเล่า!” มีผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้น
“พวกเจ้าตระกูลเป่ยกงคิดจะปิดบังตระกูลอิ่นเราไปจนถึงเมื่อใดกัน” อิ่นฮ่าวสีหน้าเย็นชาพร้อมกับแผ่ไอหนาวเหน็บเสียดกระดูกขุมหนึ่งออกมาด้วย “เมื่อหลายปีก่อนข้าถามหาน้องสาวและหลานชายข้า พวกเจ้าบอกว่าพวกเขาตายไปแล้ว แต่ตอนนี้พวกเขากลับมีชีวิตอยู่ดีตรงหน้าข้า! เป่ยกงสยง ข้าเคารพที่เจ้าเป็นประมุขของตระกูลหนึ่ง แต่ถ้าหากเจ้าให้คำอธิบายที่เหมาะสมไม่ได้ ตระกูลอิ่นเราย่อมไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่!”
“อิ่นหลานแต่งงานเข้าตระกูลเป่ยกงเราตั้งแต่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนแล้ว ดังนั้นจึงเป็นคนของตระกูลเป่ยกงเรา พวกเราจะจัดการกับคนภายในตระกูลเช่นไร จำเป็นต้องรายงานคนนอกอย่างพวกเจ้าด้วยหรือ” เป่ยกงสยงพูดจาแข็งกร้าวเพื่อชิงความได้เปรียบก่อน
“ท่านแม่ข้าตกหลุมพรางพวกเจ้าจึงได้แต่งงานกับเป่ยกงอ้าว ส่วนเป่ยกงอ้าวก็มิได้มีความรักผูกพันฉันสามีภรรยา
