อแก้ตัวในเรื่องนี้แล้ว ถ้าหากไม่เห็นตัวอิ่นหลานและเป่ยกงหัง พวกเขาบอกว่าตายก็คือตายไปแล้ว แต่ตอนนี้คนที่ตายไปแล้วปรากฏตัวขึ้น พวกเขาจะพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์
เป่ยกงสยงส่งสายตาเคียดแค้นไปยังซือหม่าโยวเย่ว์ พลางเอ่ยถามว่า “คุณชายซือเย่ว์ ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน”
พวกเขาปฏิบัติต่อซือหม่าโยเย่ว์อย่างรักษามารยาทในฐานะแขกผู้ทรงเกียรติ แต่อีกฝ่ายกลับทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้ ชัดเจนอย่างยิ่งว่าเข้ามาในบ้านตระกูลเป่ยกงด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์
ซือหม่าโยวเย่ว์ตอบรับด้วยรอยยิ้ม “ประมุขตระกูลเป่ยกง ข้ามิได้ชื่อซือเย่ว์ ข้าคือซือหม่าโยวเย่ว์ เป็นสหายที่เติบโตขึ้นมาพร้อมกับเป่ยกงถังตั้งแต่เด็ก”
อธิบายเช่นนี้ ยังมีอะไรไม่เข้าใจอีกเล่า
“ยาวิเศษเป็นของปลอม” เป่ยกงสยงมองเธออย่างชิงชัง
“ไม่อย่างนั้นพวกท่านจะยอมให้พวกเราเข้าไปได้อย่างไรกันเล่า ถ้าหากไม่เข้าไปแล้วพวกเราจะช่วยพวกนางแม่ลูกออกมาได้อย่างไรกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเรียบเรื่อย
คนตระกูลนี้ช่างหน้าหนาเสียจริง ตอนนี้สิ่งที่คิดอยู่นั้นมิใช่ว่าจะอธิบายกับสาธารณชนอย่างไร หากแต่เป็นการตำหนิเธอที่เป็นผู้ช่วยคนออกมา
“ราชาพิราบอินทรี เผ่าพันธุ์พิราบอินทรีของท่านไม่ไปมาหา
