กลับมาช่วยพวกเราได้แน่” เป่ยกงหังยิ้มอย่างใสซื่อ
“อืม พี่หญิงกลับมาแล้ว ในภายหน้าหากมีเรื่องอันใดก็จงยกให้พี่หญิงจัดการทั้งหมด” เป่ยกงถังปล่อยตัวเป่ยกงหัง ตบบ่าเขาด้วยรอยยิ้มที่คลอด้วยหยาดน้ำตา
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ฟังวาจาของเป่ยกงถังแล้วรสขมปร่าก็แผ่ซ่านในปาก เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ให้เผยอารมณ์ออกมา
เธอเองก็อยากจะพูดกับเขาเช่นกันว่าพี่หญิงกลับมาแล้ว ในภายหน้ามีเรื่องอันใดก็จงยกให้พี่หญิงจัดการ
อิ่นฮ่าวเห็นอิ่นหลานและเป่ยกงหังยังมีชีวิตอยู่ก็ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของเป่ยกงถัง เขาก็ได้แต่เก็บงำความตื่นเต้นนั้นเอาไว้แล้วพูดกับคนตระกูลเป่ยกงว่า “มิได้บอกว่าน้องสาวกับหลานชายข้าตายไปแล้วหรอกหรือ เช่นนั้นคนเหล่านี้คือใครกันเล่า ประมุขตระกูลเป่ยกง ตระกูลอิ่นเราต้องการคำอธิบายที่เหมาะสม!”
ผู้คนเห็นอิ่นหลานและเป่ยกงหังปรากฏตัวอย่างมีชีวิตต่อหน้าทุกคนจึงมองพวกเขาด้วยสายตาล้อเลียน เมื่อครู่บอกว่าพวกเขาตายไปแล้วตั้งสี่ห้าครั้งเป็นอย่างน้อย ท่าทีสบถสาบานก่อนหน้านี้ ตอนนี้เหมือนถูกตบหน้าเข้าอย่างจังเลยทีเดียว!
ทุกคนคล้ายจะได้ยินเสียงเพียะๆๆ
ถึงขณะนี้ตระกูลเป่ยกงก็ไร้ซึ่งข้
