ปิดตาขึ้นมาจะปิดให้นาง
“แม่ไม่เป็นไรหรอก แสงแค่นี้ยังทนได้ แม่อยากจะเห็นหน้าเจ้าน่ะ” อิ่นหลานโคจรพลังวิญญาณขึ้นมาให้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาได้อย่างช้าๆ เมื่อเห็นหน้าเป่ยกงถัง นางก็อดที่จะขอบตาแดงก่ำมิได้แล้วยื่นมือมาลูบใบหน้านางพลางเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ดี ดีมาก ในที่สุดแม่ก็ยังมีชีวิตอยู่มาจนได้เห็นหน้าเจ้า”
เป่ยกงถังยื่นมือมาแตะบนหลังมือของอิ่นหลานพร้อมกับถูใบหน้าไปมาในอุ้งมือนางพลางเอ่ยว่า “ท่านแม่ ลูกกลับมาแล้ว”
“พี่หญิง” พลังยุทธ์ของเป่ยกงหังย่ำแย่กว่ามาก ดังนั้นจึงยังไม่กล้าปลดผ้าปิดตาบนใบหน้า แต่สติรับรู้ของเขาก้าวหน้าขึ้นมาไม่น้อยตลอดหลายปีที่ถูกคุมขังนี้ ดังนั้นจึงล่วงรู้สถานการณ์ของเป่ยกงถังในตอนนี้ได้ เพียงแต่ว่ามิได้สมจริงเช่นเดียวกับที่เห็นได้ด้วยตา
เป่ยกงถังออกมาจากอ้อมกอดของอิ่นหลานแล้วโอบกอดเป่ยกงหังพลางเอ่ยว่า “น้องพี่ ลำบากเจ้าแล้ว”
ปีนั้นตอนที่ท่านอาเล็กมาหา บอกว่าพาตัวไปได้เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น นางคิดจะให้เป่ยกงหังไป แต่ในที่สุดกลับถูกเป่ยกงหังผลักส่งไปข้างกายท่านอาเล็ก และตอนนั้นสถานการณ์ก็คับขัน ท่านอาเล็กจึงคว้าตัวนางไว้แล้วรีบหนีไป
“ข้าเชื่อมั่นอยู่ตลอดว่าพี่หญิงจะต้อง
