ตอนใต้” เป่ยกงสยงมองเผิงจิ่วเอ๋อร์แล้วกล่าวขึ้น
“เต่าล้านปีนี่ใช้ชีวิตอยู่มานาน ทัศนคติจึงต่างออกไปสินะ ถูกหรือไม่ จือฉี” พวกเจ้าอ้วนชวีมองดูอย่างสงบปากสงบคำมาตลอด เพิ่งจะมาส่งเสียงในตอนนี้เอง
“พรืด…” คนที่มามุงดูหัวเราะสั้นๆ กับวาจานี้ของเขา
เป่ยกงสยงมองเห็นเผิงหรงจึงเอ่ยว่า “พวกเจ้าแคว้นหนึ่งตอนใต้ช่างยื่นมือมาสอดได้ไกลเสียเหลือเกินนะ ถึงกับมาเสนอหน้าที่แดนชั้นกลางเลยทีเดียว!”
“พวกข้าบอกแล้วว่าจะสนับสนุนคุณหนูเป่ยกงให้กลับมาช่วยมารดาอย่างสุดความสามารถ” เผิงหรงพูดอย่างเย็นชา มิได้เห็นตระกูลเป่ยกงอยู่ในสายตาเลย
น้ำเสียงดูแคลนนั้นทำให้คนตระกูลเป่ยกงสีหน้าไม่น่าดูกันไปหมด ถึงแม้ว่าเผ่าพันธุ์วิหคสี่ปีกนี้จะอยู่ที่แคว้นหนึ่งตอนใต้แต่พวกเขามีพลังยุทธ์แกร่งกล้า คนทั่วไปไม่ปรารถนาจะต่อกรกับพวกเขา เคยมีคนในเจ็ดแคว้นเหนือล่วงเกินพวกเขา ผลปรากฏว่าพวกเขาโผล่มาจากทุกหนทุกแห่ง ทั้งเผ่าพันธุ์ไปยังเจ็ดแคว้นเหนือพร้อมกัน ทำเอาตระกูลของอีกฝ่ายพลิกผัน นับแต่นั้นมาชื่อเสียงของเผ่าพันธุ์วิหคสี่ปีกจึงได้เลื่องลือไปไกล
“พวกเราบอกแล้วว่าท่านแม่ของนางตายไปแล้ว พวกเจ้าต้องการคนตอนนี้ พวกเราก็มอบให้ไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ”
“จริง
