อร้ายยังไม่กินลูก ตอนนั้นท่านมองดูกู่อวิ๋นเอ๋อร์และเป่ยกงเอ๋อร์ลงมือสังหารข้าอย่างทองไม่รู้ร้อน วันนี้พอเห็นข้าก็ลงมือสังหารข้าทันที พูดให้ชัดเจนได้เพียงแค่ว่าท่านยังสู้สัตว์เดรัจฉานไม่ได้เลยจริงๆ!”
“นางหญิงแพศยา! ข้าให้กำเนิดนางหญิงแพศยาเช่นเจ้าออกมาได้อย่างไรกัน!” เป่ยกงอ้าวด่าทอ โมโหจนสีหน้าแดงก่ำ
“ให้กำเนิดได้อย่างไร เกรงว่าเรื่องนี้คงจะต้องถามท่านว่าตอนนั้นวางแผนจนได้ท่านแม่ข้ามาครองได้อย่างไรต่างหาก! นี่เป็นเรื่องที่ท่านรู้กระจ่างดีที่สุดมิใช่หรือ” เป่ยกงถังพูดถากถาง เมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำเพราะความโมโหของเป่ยกงอ้าว นางจึงแย้มยิ้มสว่างสดใส “ทำไมหรือ เห็นท่าทางโมโหเช่นนี้ของท่าน ตอนนี้นึกเสียใจที่ตอนนั้นมิอาจตัดรากถอนโคนข้าได้ใช่หรือไม่เล่า”
“ข้าจะสังหารญาติผดุงความยุติธรรมวันนี้ก็ยังไม่สายหรอก! ข้าจะทำเหมือนว่าไม่เคยให้กำเนิดนางหญิงแพศยาเช่นเจ้าออกมาเลย!”
พอพูดจบเป่ยกงอ้าวก็คิดจะลงมือสังหารเป่ยกงถังอีกครั้ง
เผิงหรงยืนอยู่ตรงหน้าเป่ยกงถัง การเคลื่อนไหวของมือเป่ยกงอ้าวชะงักค้างไปในทันใด
เพียงแค่สายตาของอีกฝ่ายก็ทำให้เขามิอาจขยับเขยื้อนได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!
“เผ่าพันธุ์วิหคสี่ปีกแห่งแคว้นหนึ่ง
