ากนาง น่าเสียดายที่ท่านแม่ข้ารู้ทันหัวใจจิ้งจอกของพวกท่าน ตลอดมาจึงไม่เคยมอบเคล็ดวิชาลับให้กับพวกท่านเลย ดังนั้นจึงถูกพวกท่านทรมานด่าว่ากดดันมาตลอดหลายปีนี้” เป่ยกงถังพูดด้วยรอยยิ้มเย็น “ผ่านไปหลายปีพวกท่านก็พบว่าไม่มีทางได้เคล็ดวิชาลับจากท่านแม่ข้ามาครองแน่ จึงให้เป่ยกงอ้าวไปแต่งกู่อวิ๋นเอ๋อร์บุตรสาวของประมุขวังคุนหยวนมา นับแต่นั้นชีวิตของพวกเราสามแม่ลูกก็ยิ่งยากลำบาก ได้รับคำด่าทอราวกับอาหารประจำวัน ได้รับบาดเจ็บเป็นเรื่องสม่ำเสมอ อย่าพูดเรื่องพวกนี้อีกเลย ประมุขตระกูลเป่ยกงของพวกเจ้าจะไม่รู้เรื่องพวกนี้อย่างนั้นหรือ!”
“เจ้า…นางหญิงแพศยา ข้าจะสังหารเจ้า!” เป่ยกงอ้าวมาถึงก็ได้ยินวาจาของนาง จึงโมโหจนฟาดฝ่ามือหนึ่งโจมตีเข้าใส่นาง เผิงหรงมาที่ข้างกายเป่ยกงถังอย่างรวดเร็วแล้วโบกมือคราหนึ่ง การโจมตีนั้นจึงสลายตัวไป
เป่ยกงถังมองเผิงหรงอย่างซาบซึ้ง ตอนซือหม่าโยวเย่ว์จากไปได้ทิ้งเผิงจิ่วเอ๋อร์กับเผิงหรงเอาไว้ปกป้องพวกเขาด้วย
“ทำไมเล่า ไม่อยากให้ข้าประจานเรื่องฉาวโฉ่ของพวกท่านออกสู่สาธารณะอย่างนั้นสินะ ถึงได้รีบฆ่าคนปิดปากน่ะ” นางมองเป่ยกงอ้าวที่ออกมาแล้วลงมือสังหารนางในทันใดพลางเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เสื
