แล้ว จึงให้ข้ามารับพวกเจ้ากลับบ้าน”
กลับบ้าน… เป่ยกงถังทบทวนสองคำนี้ เป็นสองคำที่เรียบง่ายและอบอุ่นอย่างยิ่ง แต่นางกลับไม่เคยได้รู้สึกถึงมันมาก่อนเลย
“พวกเราบอกไปแล้วว่าคนตายไปแล้ว ถ้าหากพวกเจ้าไม่เชื่อ จะไปค้นหาข้างในเองก็ได้นะ” เป่ยกงสยงเอ่ยปากพูด
“พวกท่านซ่อนเอาไว้อย่างลึกลับเช่นนั้น พวกเราเข้าไปหาก็หาไม่พบหรอก แต่พวกเราได้ส่งคนไปช่วยพวกเขาออกมาแล้ว รอให้คนออกมาแล้วก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลเป่ยกงของพวกท่านอีก!” เป่ยกงถังพูด “นับจากนี้ไป พวกเรากับพวกท่านตระกูลเป่ยกงขาดกัน!”
“แกว๊กๆ…”
คล้ายกับจะเสริมคำพูดของนาง เสียงนกอินทรีร้องเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากบ้านตระกูลเป่ยกง จากนั้นพิราบอินทรีตนหนึ่งก็บินจากทิศทางของภูเขาด้านหลังตรงมายังประตูใหญ่ เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่บนนั้น พวกเป่ยกงสยงก็ม่านตาหดเล็กลงในทันใด
………………………………….
