พวกเขามาถึงบริเวณทางออกอย่างรวดเร็ว ซือหม่าโยวเย่ว์หายตัวออกไปก่อน หลังจากนั้นจึงแยกร่างกับเจ้าคำรามน้อยก่อนจะถอยไปด้านข้าง เจ้าคำรามน้อยวิ่งไปถึงบริเวณทางออกแล้วยื่นอุ้งเท้าไปวางบนข่ายมนตร์ ข่ายมนตร์นั้นก็กลายเป็นรัศมีหมุนวนสีฟ้า
“ท่านป้า พวกท่านขึ้นมาได้แล้ว”
อิ่นหลานรู้ว่าที่นี่มีข่ายมนตร์อยู่ ก่อนหน้านี้ยังคิดอยู่เลยว่าจะใช้วิธีใดออกมาจากข่ายมนตร์ คิดไม่ถึงว่าเจ้าคำรามน้อยเพียงแค่แตะเบาๆ ข่ายมนตร์ก็ไร้ประโยชน์เสียแล้ว
เพราะถูกขังอยู่ใต้ดินมาโดยตลอด ดังนั้นตอนที่ออกมาซือหม่าโยวเย่ว์จึงให้พวกเขาหลับตาพร้อมหยิบผ้าแถบสองเส้นออกมาให้พวกเขาคาดตาด้วย
“ตอนนี้เป่ยกงอยู่ที่ประตูใหญ่ พวกเราออกไปกันเดี๋ยวนี้เลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะหลับตาอยู่ แต่สติรับรู้ของอิ่นหลานนั้นแข็งแกร่ง นางนำเป่ยกงหังตามซือหม่าโยวเย่ว์ไปอย่างไร้ซึ่งอุปสรรคใดๆ
พวกเขาเดินไปถึงด้านนอกเรือนก็เห็นอูหลิงอวี่และราชาพิราบอินทรีรอพวกเขาอยู่ที่ด้านนอก บนพื้นมีคนตระกูลเป่ยกงนอนอยู่หลายคน
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้ม “ขอบคุณพวกท่านมาก”
“ไปกันเถิด ข้างนอกวุ่นวายจะแย่อยู่แล้ว” อูหลิงอวี่พูด
ประตูใหญ่ตระกูลเป่ยกงครึกครื
