้นเป็นอย่างยิ่งตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน ผู้คนที่ดูละครอยู่รอบๆ มีความสุขกับการได้รู้เรื่องอื้อฉาวของตระกูลเป่ยกงเมื่อครู่ ทำให้ตระกูลเป่ยกงเสียหน้าจนหมดสิ้น
หลังจากที่เป่ยกงถังเตรียมการกับทุกคนเสร็จเรียบร้อยเมื่อเช้า นางก็มาถามหาคนที่ตระกูลเป่ยกงก่อนตามที่ซือหม่าโยวเย่ว์บอก คนกลุ่มหนึ่งมาออกันที่ประตูทางเข้าตระกูลเป่ยกงอย่างแน่นขนัด
เป่ยกงถังยืนอยู่หน้าประตูใหญ่พลางมองดูอักษรตัวโตสองตัวที่เขียนว่าเป่ยกง ความคิดนับร้อยพันแล่นผ่านอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
นางเดินผ่านประตูใหญ่นี้น้อยครั้งจนนับนิ้วได้ ก่อนอายุสามขวบตอนที่มารดาของตนยังเป็นภรรยาของเป่ยกงอ้าวเคยพาตนเดินผ่านสองครั้ง หลังจากที่กู่อวิ๋นเอ๋อร์เข้าบ้านมาแล้วนางก็ไม่เคยเหยียบย่างออกจากที่นี่อีกเลย ส่วนตอนที่หลบหนีนั้นนางออกไปทางภูเขาด้านหลัง
บ้าน เป็นคำที่อบอุ่น แต่ที่นี่กลับไม่เคยให้ความอบอุ่นแก่นางเลย
ยามรักษาการณ์เห็นกลุ่มพวกเขายืนอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ จึงเอ่ยถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “พวกเจ้าเป็นใครกัน”
เป่ยกงถังเก็บงำความรู้สึกของตนแล้วพูดกับยามรักษาการณ์ว่า “ข้าต้องการพบเป่ยกงอ้าว!”
“เจ้าเป็นใครกัน นามของคุณชายอ้าวเป็นสิ่งที่เจ้าเรียกได้
