”
“เจ้าไม่ได้ยินว่านางมารับตัวมารดาและน้องชายหรอกหรือ เฮ้อ น่าเสียดายที่คนตายไปหมดแล้ว ตอนนี้กลับมาก็ไม่มีประโยชน์แต่อย่างใด”
“ถ้าหากกลับมาก่อนหน้านี้สักหลายปี ไม่แน่ว่าอาจยังได้พบหน้ากันสักคราหนึ่ง”
เป่ยกงถังยืนอยู่ตรงตำแหน่งห่างจากประตูใหญ่ตระกูลเป่ยกงสิบเมตร ปล่อยให้พ่อบ้านว่านพูดไป นางก็ยังไม่ขยับตัว ไม่ยอมเข้าไปในบ้าน ทำให้พ่อบ้านว่านเกิดเพลิงโทสะลุกโชนในใจ
เขาคิดไม่ถึงว่าเป่ยกงถังหนีไปหลายปีถึงเพียงนี้แล้วจะยังกลับมาอีก อีกทั้งยังวางท่าใหญ่โตว่าต้องการตัวคนด้วย เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงแค่เด็กสาวผู้หนึ่งเท่านั้น ขอเพียงแค่หลอกล่อให้เข้ามาในประตูได้ จะจัดการเช่นไรก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาแล้วมิใช่หรือ จะทำให้พิการ ฆ่าทิ้ง หรือคุมขัง พวกเขาจะพูดเช่นไรโลกภายนอกก็ย่อมเชื่อตามนั้น แต่นางไม่ยอมเข้าประตูมา ทำให้แผนการของเขาต้องหยุดพักเอาไว้ก่อน
ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีคนเดินออกมาจากตระกูลเป่ยกงหลายคน เมื่อเห็นว่าด้านนอกเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังชี้มือชี้ไม้ไปทางตระกูลเป่ยกง เป่ยกงสยงที่นำทางมาก็มีสีหน้าไม่น่าดูอย่างยิ่ง
“ทำบ้าอะไรกันอยู่ที่หน้าประตูน่ะ เข้ามาคุยกันข้างให้หมด!”
เป่ยกงถังมองเป่ยกงสยง หลายปีผ่านไ
