เคยนึกถึงตระกูลบ้างหรือไม่” พ่อบ้านว่านพูด
“หึๆ…” เป่ยกงถังมองพ่อบ้านว่าน “พ่อบ้านว่าน ปากนี้จะพูดอะไรก็พูดได้ทั้งนั้นแหละ ความสามารถในการพูดกลับดำเป็นขาว กลับแดงเป็นเขียวมิได้ลดน้อยถอยลงไปจากตอนนั้นเลยสักนิดเดียว ข้าก็ไม่อยากเปลืองน้ำลายกับท่านหรอก เป้าหมายที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อมาพาตัวท่านแม่และน้องชายข้าไป”
“คุณหนูถัง เรื่องนี้เกรงว่าคงจะไม่ได้จริงๆ มารดาและน้องชายท่านตายไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว” พ่อบ้านว่าพูดอย่างเศร้าสร้อย “ก่อนที่พวกเขาจะตายยังได้บอกกับคุณชายอ้าวเอาไว้ว่าถ้าหากมีวันใดที่ท่านกลับมา จะต้องดูแลท่านเป็นอย่างดี วันนี้ท่านกลับมาแล้ว จะไม่เข้ามาในบ้านได้อย่างไรกัน”
ถ้าหากมิใช่เพราะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าพวกอิ่นหลานยังมีชีวิตอยู่ เห็นท่าทีเศร้าโศกเช่นนั้นของเขา ไม่แน่ว่าเป่ยกงถังอาจจะเชื่อคำพูดของเขาจริงๆ ก็ได้ ถึงจะไม่เป็นเช่นนั้น ผู้คนที่มาดูความคึกคักเหล่านั้นก็เชื่อไปแล้ว
“คุณหนูถัง คงจะมิใช่เป่ยกงถังบุตรสาวที่คุณหนูตระกูลอิ่นให้กำเนิดหลังจากแต่งงานกับเป่ยกงอ้าวหรอกกระมัง ได้ยินว่าทำเรื่องชั่วช้าแล้วไม่อยากรับการลงโทษจึงแอบหลบหนีไปหรอกหรือ เหตุใดวันนี้จึงกลับมาเสียแล้วเล่า
