แตกต่างไปจากตอนที่หนีไปมากนัก
“พ่อบ้านว่าน ท่านมาพอดีเลย รบกวนท่านช่วยรายงานเป่ยกงอ้าวให้ทีว่าข้าเป่ยกงถังกลับมาแล้ว ข้าต้องการพาตัวท่านแม่และน้องชายข้าไป” เป่ยกงถังพูด
“คุณหนูถังหรือ” เดิมทีผู้คนที่มุงดูความวุ่นวายอยู่รอบๆ คิดว่าจะต้องถูกทำร้ายจนเละเสียแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เสียแล้ว!
พ่อบ้านว่าน ออกคำสั่งกับคนข้างๆ คนผู้นั้นรีบเข้าไปรายงาน เขาประสานมือคารวะเป่ยกงถังแล้วเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงว่าคุณหนูถังจะยังมีชีวิตอยู่ ในเมื่อกลับมาบ้านแล้ว เหตุใดจึงยังมัวอยู่ข้างนอกเล่า โปรดตามข้าเข้าไปดีกว่า พวกท่านพ่อของท่านคิดถึงท่านยิ่งนักตลอดหลายปีมานี้”
เป่ยกงถังหัวเราะอย่างเย้ยหยันแล้วเอ่ยว่า “พวกเขาคิดถึงข้ามากจริงๆ สินะ เพียงแต่ความคิดถึงนี้เป็นความรู้สึกชนิดใด เกรงว่าคงจะมีเพียงพวกท่านเท่านั้นที่รู้ ในเมื่อตอนนั้นข้าหลบหนีออกมา ก็ไม่คิดจะเหยียบย่างเข้าไปในประตูใหญ่บานนี้อีกแล้ว”
“คุณหนูถัง ตัดกระดูกก็ยังเหลือเส้นเอ็น ถึงอย่างไรท่านก็เป็นคุณหนูของตระกูลเป่ยกงอยู่ดี ถึงแม้ว่าตอนนั้นจะทำเรื่องไม่ดีเอาไว้มาก แต่ตระกูลก็ไม่มีทางตำหนิท่าน ยังคงเต็มใจให้ท่านกลับมา ท่านมาก่อความวุ่นวายอยู่ตรงนี้เช่นนี้
