จ้าค่ะ คุณหนู”
“ไปหาตัวท่านยายซุนให้ข้าที บอกว่าข้าต้องการยาอย่างว่า ให้นางเตรียมเอาไว้ให้ข้าสองเม็ด…”
เช้าวันรุ่งขึ้น เป่ยกงอ้าวก็มาพบซือหม่าโยวเย่ว์ ให้คนมาเชิญเธอไปดื่มน้ำชา
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่รู้ว่าเป่ยกงอ้าวผู้นี้คิดอะไรอยู่ จึงได้ตามผู้ที่มาเรียกตัวไป
“คุณชายซือเย่ว์ เชิญนั่ง” เป่ยกงอ้าวผายมือเชิญซือหม่าโยวเย่ว์ให้นั่งลงยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามตน
ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งลงอย่างไม่เกรงใจพลางเอ่ยว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายเป่ยกงเรียกข้ามาทำไมหรือ”
“ฮ่าๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ท่านพ่อและท่านปู่ข้ามอบหมายให้ข้าสร้างไมตรีระหว่างดินแดนให้มากเท่าที่จะมากได้ ข้าเองคิดว่าค่อนข้างถูกชะตากับคุณชายซือเย่ว์ ก็เลยอยากจะเชิญท่านมาดื่มชาสักหน่อย” เป่ยกงอ้าวพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่คือชาโสมมังกรหยกภูเขาหิมะที่ซื้อมาจากแดนศูนย์กลาง คุณชายซือเย่ว์ลองชิมดูสิ”
“คุณชายเป่ยกงเกรงใจเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่าชาโสมมังกรหยกภูเขาหิมะนี้จะมิใช่โสมคนที่แท้จริง แต่มีชื่อเสียงเพราะเติบโตอยู่ในละแวกเดียวกันกับโสมคน ทั่วทั้งภูเขาหิมะปีหนึ่งมิได้มีมากมายสักเท่าใดนัก คิดไม่ถึงว่าจะได้มาดื่มที่นี่” เธอพูดพลางดื่มชาอึกหนึ่งแล้วเอ่ยชมว่า “ชาชั้นยอด
