ซือหม่าโยวเย่ว์หลุบสายตาลงมองมือที่เต็มไปด้วยบาดแผล คล้ายกับว่ามือนี้มิได้กำลังบีบคอตนอยู่ มิได้เป็นผู้ที่กุมความเป็นความตายของตนเอาไว้
“เจ้าเป็นใคร” ชายหนุ่มสวมหน้ากากถามซ้ำอีกครั้ง มือออกแรงมากขึ้นอีกจนซือหม่าโยวเย่ว์หายใจไม่ออกอยู่บ้าง
“ซีเหมินเฟิง…” เธอพ่นออกมาสามพยางค์อย่างยากลำบาก กลิ่นอายของอีกฝ่ายแปรเปลี่ยนไปในทันที ระเบิดความบ้าคลั่งออกมา
“เจ้าเป็นใครกัน ใครเป็นคนส่งเจ้ามา หากเจ้าไม่บอก ข้าจะฆ่าเจ้าแล้วนะ!”
“ปล่อยเย่ว์เย่ว์นะ!” เจ้าคำรามน้อยเห็นว่าอีกฝ่ายเอาจริง คอของซือหม่าโยวเย่ว์แทบจะถูกเขาบีบจนหักอยู่แล้ว ขาเล็กป้อมเตะทีหนึ่งแล้วพุ่งเข้าโจมตีอีกฝ่าย
“ปัง…”
คนผู้นั้นโบกมือคราหนึ่ง เจ้าคำรามน้อยไม่เพียงแต่จะทำร้ายเขาไม่ได้เท่านั้น แต่กลับถูกเขาโยนออกไปไกลแล้วกระแทกลงบนกำแพงอย่างแรง กำแพงนั้นถูกกระแทกแรงเสียจนเกิดเป็นรูขนาดเท่ากำปั้น
“เจ้าคำรามน้อย!” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเจ้าคำรามน้อยถูกทำร้ายจนลอยออกไป จึงร้องอย่างเป็นกังวลออกมา สองมือคว้ามือของคนผู้นั้นเอาไว้แล้วอาศัยชั่วขณะที่เขาตกตะลึงอยู่ ร่างกายขยับอย่างชาญฉลาดแล้วขยับออกมาจากการพันธนาการของเขา
“เย่ว์เย่ว์… เจ้าคำรามน้อย
