น่าจะปกป้องความปลอดภัยของเจ้าได้…”
“ข้าไม่เห็นด้วย”
“เลิกเถียงกันได้แล้ว เจ้านายข้าบอกว่าต้องออกไปให้หมด ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว” เจ้าคำรามน้อยพูด “แต่สำหรับวิธีการนั้นจำเป็นจะต้องหาตัวพวกท่านให้พบ เห็นสถานการณ์ของพวกท่านก่อนจึงจะหารือกันได้ ดังนั้นจึงต้องให้พวกท่านรออยู่ที่นี่กันสักสองวันก่อน ตอนนี้เจ้านายข้ามีคำถามต้องการจะถามพวกท่าน”
อิ่นหลานเห็นสายตาแน่วแน่ของบุตรชายตนจึงเอ่ยว่า “เจ้าถามมาสิ ถ้าหากพวกเรารู้ก็จะบอกเจ้าให้หมดเลย”
“ดี คำถามข้อแรก นานเท่าใดชายโสมมผู้นั้นจึงจะมาสักครั้งหนึ่ง”
“ชายโสมมหรือ”
“ก็คือเจ้าเป่ยกงอ้าวแสนโสมมผู้นั้นอย่างไรเล่า!”
“ราวๆ ห้าถึงสิบวัน”
“วันนี้เขาเพิ่งมา ก็หมายความว่าตามปกติแล้วคงจะไม่มาอีกภายในห้าวันนี้ใช่หรือไม่”
“น่าจะใช่”
“ดี คำถามต่อไป ตอนนี้พลังยุทธ์ของพวกท่านเป็นเช่นไรกันบ้างแล้ว”
“ข้าเป็นระดับจักรพรรดิเทพขั้นกลาง ส่วนหังเอ๋อร์ยังมิได้เลื่อนระดับเป็นระดับเทพเลย”
“ต่อไป…”
พอเจ้าคำรามน้อยถามคำถามจบแล้ว มันก็หยิบยาวิเศษขวดหนึ่งออกมาจากที่ใดก็ไม่ทราบแล้วส่งให้เป่ยกงหังพลางเอ่ยว่า “สิ่งนี้จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของท่าน”
ตอนที่กู่อวิ๋นเอ๋อร์และเป่ยกงเอ๋อร์ไม่มี
