ธุระก็จะมาทุบตีเป่ยกงหัง ดังนั้นบนร่างกายของเขาจึงมีทั้งบาดแผลเก่าบาดแผลใหม่มากมาย ส่วนอิ่นหลานนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บทางร่างกายอะไรมากมายเพราะต้องหลอมยาวิเศษ
“เอาละ ข้าจะกลับแล้ว อีกสองวันค่อยมาใหม่ ไม่อย่างนั้นหากพวกเขามาที่นี่อย่างกะทันหันก็คงวุ่นวายแย่ เฮ้อ พลังยุทธ์ต่ำต้อยนี่ช่างน่าเศร้านัก!” เจ้าคำรามน้อยพูดจบแล้วถอนหายใจก่อนจะกลับไปตามทางที่มา
หลังจากเจ้าคำรามน้อยจากไปแล้ว อิ่นหลานและเป่ยกงหังก็มองประสานสายตากัน ถ้าหากมิใช่เพราะจี้ห้อยในมือของอิ่นหลาน และยาวิเศษในมือเป่ยกงหัง พวกเขาต้องคิดว่าตนเองเพียงแค่ฝันไปเท่านั้นอย่างแน่นอน
“พวกเราเพิ่งจะพูดถึงพี่หญิงไปเมื่อครู่ คิดไม่ถึงว่าจะมี…สัตว์อสูรวิเศษเช่นนี้โผล่มา นี่มันช่างน่าพิศวงเกินไปแล้ว” เป่ยกงหังพูด
“ถังเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่ บนนี้ยังมีกลิ่นอายของนางอยู่ด้วย ข้าสัมผัสได้เลย” อิ่นหลานกุมจี้ห้อยเอาไว้ตรงหน้าอก “นางยังมีชีวิตอยู่ ช่างดีเสียจริง…”
ตอนที่เจ้าคำรามน้อยกลับมาถึงข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์ ก็ได้ถ่ายทอดคำพูดของหญิงชายโสมมคู่นั้นให้นางฟัง ทำให้ซือหม่าโยวเย่ว์โกรธจนทนไม่ไหว หลังจากหายโมโหแล้วเธอจึงหยิบหินแม่ลูกออกมาติดต่อกับภายนอก
เป่ย
