“ใช่แล้ว ท่านออกมาเดินเล่น แล้วพวกราชาพิราบอินทรีเล่า”
“ฝึกสมาธิอยู่ในห้องน่ะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเป่ยกงเอ๋อร์ อยากรู้ว่าสิ่งที่นางกำลังทำอยู่นั้นคือความคิดชั่วร้ายอันใด
“อ้อ” เป่ยกงเอ๋อร์แววตากลอกกลิ้งไปมา จากนั้นจึงแสร้งทำเป็นถามอย่างไม่ตั้งใจว่า “ได้ยินว่าท่านกับเผ่าพันธุ์พิราบอินทรีมีไมตรีอันดียิ่งต่อกัน จนราชาพิราบอินทรีถึงกับลงจากเขามาด้วยตนเองเพื่อท่าน! ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องอันใดหรือ พอจะบอกข้าน้อยได้หรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินคำเรียกหาว่าข้าน้อยก็คลื่นไส้จนแทบจะอาเจียน แต่ก็ยังแสร้งแสดงสีหน้าต่อไป
“อันที่จริงแล้วก็มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก ก็แค่ท่านปู่ทวดของข้าเคยช่วยเหลือราชาพิราบอินทรีเอาไว้เท่านั้นเอง”
“เช่นนั้น… พวกมันได้ให้ท่านทำพันธสัญญากับพิราบอินทรีของพวกมันหรือไม่ ได้ยินว่าพิราบอินทรีบินได้อย่างรวดเร็วยิ่ง เป็นความจริงหรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มเย็นชาในใจ นางเผยหางจิ้งจอกออกมาอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้เลยหรือ
………………………………………
