มีสิ่งใดน่าดูเลย ถ้าหากท่านอยากไปเดินเล่น มิสู้ข้าพาท่านไปเดินเล่นยังสถานที่อื่นที่ดีหน่อยแล้วกัน”
“เช่นนั้นคงต้องรบกวนแม่นางเป่ยกงแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์รับคำ “ตอนที่ข้าออกมาเมื่อครู่ไม่เห็นว่ามียามรักษาการณ์และสาวใช้อยู่เลย จึงได้แต่เดินดูเองไปเรื่อยเปื่อยน่ะ”
“ได้ยินว่าราชาพิราบอินทรีไม่ชอบมนุษย์ ดังนั้นท่านปู่ทวดจึงได้บอกคนในตระกูลว่าห้ามเข้ามาใกล้ทางด้านนี้ มิน่าเล่าตอนที่ท่านออกมาจึงหาใครไม่พบเลย” เป่ยกงเอ๋อร์พูด “คุณชายซือเย่ว์อยากไปเดินเล่นที่ใดเล่า”
“ที่แท้แม่นางก็คือคุณหนูของตระกูลเป่ยกงนี่เอง ข้านี่ช่างมีตาหามีแววไม่เสียจริง” ซือหม่าโยวเย่ว์แสร้งทำเป็นประหลาดใจ “จะไปที่ใดก็แล้วแต่เจ้าเถิด ข้ามิได้มีความต้องการใดเป็นพิเศษในจุดนี้ ข้าก็แค่เห็นคฤหาสน์หลังนี้ของพวกเจ้าช่างยิ่งใหญ่นัก จึงอยากชมสักหน่อย ที่ใดที่ทิวทัศน์ดีก็ไปที่นั่นแล้วกัน”
“เช่นนั้นคุณชายซือเย่ว์จงตามข้ามา” เป่ยกงเอ๋อร์เดินนำ “บริเวณใดของตระกูลเป่ยกงที่มีทิวทัศน์งดงาม ท่านยิ่งต้องตามข้ามาเลยจริงๆ เพราะข้าเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีที่สุดแล้ว”
“วันนี้ข้าช่างโชคดียิ่งนักที่ได้มาพบคุณหนู!”
“คุณชายซือเย่ว์เกรงใจเกินไปแล้ว” เป่ยกงเอ๋อร์กล่าว
