ที่นี่เป็นเช่นไรบ้าง พวกเรามิอาจล่วงรู้ได้เลย เจ้าก็อยู่ที่นี่ต่อไปก่อน พวกเราจะออกไปสืบหาข่าวดูสักหน่อย แล้วค่อยกลับมาบอกเจ้า” เว่ยจือฉีพูด
“เป่ยกง เจ้าเคยคิดจะตามหาตระกูลอิ่นบ้างหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
เป่ยกงถังส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ตระกูลอิ่นและตระกูลเป่ยกงอยู่ในเมืองเดียวกัน ต่อให้ตระกูลเป่ยกงเจตนาปกปิดเรื่องพวกเรา ขอเพียงแค่ตระกูลอิ่นมีใจก็สืบพบได้ แต่พวกเขาไม่มี แสดงว่าพวกเขาไม่เห็นพวกเราเป็นญาติใกล้ชิดอีกแล้ว ตอนนั้นท่านแม่มิได้ขอความช่วยเหลือไปทางตระกูลอิ่น ข้าก็ไม่มีทางไปแสดงตัวกับพวกเขาได้อยู่แล้ว”
“ถ้าเผื่อพวกเขาถูกปิดบังข่าวสารเหมือนกับตระกูลเหลียนในตอนนั้นเล่า” ซือหม่าโยวเล่อถาม
เป่ยกงถังสะดุ้ง เห็นได้ชัดว่าไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน ในการรับรู้ของนางเต็มไปด้วยความชิงชังต่อตระกูลอิ่น ไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อนเลย
“สถานการณ์ของเหลียนหงไม่เหมือนกับข้า บิดาของเขาถูกขับไล่ออกจากตระกูล นอกจากนี้ยังจากไปไกลแสนไกลด้วย แต่ตระกูลอิ่นและตระกูลเป่ยกงอยู่ในเมืองเดียวกัน เพียงแค่มีใจเท่านั้น แล้วจะเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร”
ทุกคนครุ่นคิด สิ่งที่นางพูดก็มีเหตุผล จึงมิได้พูดอะไรอีก
ซางมู่อ
