มีตัวตนเช่นไรกันแน่
ณ ตำหนักธารแดงอันห่างไกลจากตำหนักเมฆทะยาน เซี่ยจงและอู๋เฉียวเฉี่ยวได้ฟังคำรายงานของศิษย์แล้วก็โมโหจนขบกรามกรอด
พวกเขาเพิ่งจะได้ทราบข่าวที่พวกเซี่ยชิ่งเหรินถูกทำร้าย เพียงพริบตาก็ได้รู้ว่าพวกเขาถึงขั้นถูกเชิญมาเป็นแขกผู้ทรงเกียรติที่ตำหนักว่านชิง นี่มิใช่การเพิ่มความทุกข์ใจให้พวกเขาหรอกหรือ!
“เหลียนเจ๋อผู้นี้ รู้อยู่แก่ใจดีว่าคนพวกนี้ไม่ลงรอยกับพวกเรา แต่ยังจะเชิญมาที่ตำหนักว่านชิงอีก ช่างน่ารังเกียจเสียจริง!” เซี่ยจงพูดอย่างชิงชัง
“ตำหนักเมฆทะยานแห่งนี้เป็นอริกับตำหนักธารแดงเรามาโดยตลอด คราวนี้จะเชิญคนเหล่านั้นมาก็มิใช่เรื่องเหนือความคาดหมายเลย พวกเจ้าถอยไปก่อน!” อู๋เฉียวเฉี่ยวโบกมือไล่สาวใช้ภายในตำหนักทั้งหมดไป หลังจากที่ทุกคนออกไปหมดแล้วนางจึงค่อยพูดต่อไปว่า “ตอนนี้เป็นโอกาสแล้ว”
“โอกาสอะไรหรือ” เซี่ยจงสะดุ้ง ยังคิดไม่ทันเข้าใจว่าเหตุใดนางจึงให้คนออกไป ภรรยาผู้ยิ่งใหญ่ของตนทางนี้ก็พูดขึ้นมาอย่างมีลับลมคมในเสียแล้ว
“ช่างเป็นตาแก่หัวทึบโดยแท้!” อู๋เฉียวเฉี่ยวถลึงตาใส่เขา “ตอนนี้พวกเขามิได้มาหาพวกเราถึงที่แล้วหรือ พวกเราจะคิดหาวิธีสั่งสอนพวกเขาให้ดีๆ สักรอบหนึ่งก็ย่อมได้!”
ถ
