กาะอยู่สองตัว
และที่อีกด้านหนึ่ง พวกซือหม่าโยวเย่ว์ทั้งสี่คนกำลังชมทิวทัศน์ของตำหนักว่านชิงภายใต้การนำทางของเหลียนเจ๋อ เมื่อได้รับการรายงานจากนางพญาผึ้งแดง มุมปากเธอจึงยกเป็นรอยยิ้มจางๆ
“ท่านเจ้าตำหนักเหลียน ตำหนักว่านชิงของพวกเจ้ากว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ จะต้องมีพื้นที่ต้องห้ามอะไรอยู่บ้างกระมัง”
“มีสิ ที่นี่มีพื้นที่ต้องห้ามอยู่ห้าแห่ง พื้นที่ต้องห้ามสามแห่งแรกนั้นห้ามเข้าไปหากไม่ได้รับอนุญาต ส่วนพื้นที่ต้องห้ามสองแห่งหลังนั้นผู้ที่มีพลังยุทธ์ต่ำต้อยได้แต่เดินตัวตรงเข้าไป แต่ต้องนอนราบออกมา” เหลียนเจ๋อกล่าว
“เช่นนั้นเจ้าพาพวกเราไปดูด้านนอกบริเวณพื้นที่ต้องห้ามสักหน่อยได้หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดยิ้มๆ “เผื่อว่าพวกเราเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามโดยไม่ระวังก็คงไม่ใช่เรื่องดี”
เหลียนเจ๋อครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “พวกเราไปเดินบริเวณด้านนอกพื้นที่ต้องห้ามสักหน่อยก็ได้”
เขาพูดพลางพาพวกเขาเปลี่ยนเส้นทางไปจากเดิม เดินตรงไปยังพื้นที่ต้องห้ามของตำหนักว่านชิง
พื้นที่ต้องห้ามแห่งแรกเป็นหุบเขาแห่งหนึ่ง พวกเขายืนอยู่ที่ด้านล่างของหุบเขา เหลียนเจ๋อชี้ไปยังด้านล่างพลางพูดว่า “ที่นี่คือผากลับใจของพวกเรา ผู้ที่กระทำ
