ความผิดเหล่านั้นต่างถูกคุมขังเอาไว้ที่นี่”
“เหตุใดจึงต้องเป็นที่นี่ด้วยเล่า”
“ถึงแม้ว่าหุบเขานี้จะดูไม่ยาวนัก แต่เบื้องล่างกลับลึกถึงหมื่นจั้ง หนาวเหน็บหาใดเปรียบ เมื่อผู้คนที่ถูกคุมขังเหล่านั้นอยู่ข้างล่างก็จะสำแดงได้เพียงแค่พลังยุทธ์ระดับต่ำกว่าระดับเทพลงไปเท่านั้น คิดอยากอาศัยพลังวิญญาณขจัดความหนาวเหน็บนั้นย่อมไม่มีทางเพียงพอเลย นี่ก็นับเป็นการลงโทษอย่างหนึ่งเช่นกัน” เหลียนเจ๋อพูด
“บอกว่าเป็นการลงโทษ แต่แท้ที่จริงแล้วก็เป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่งสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ภายในสภาวะแวดล้อมเช่นนี้ ถ้าหากใช้ให้ดีๆ คนเหล่านั้นก็อาจได้รับประโยชน์ไม่น้อยเลยทีเดียว
ชายชราชุดขาวที่นั่งสมาธิอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ตรงข้ามหน้าผาได้ยินคำพูดของเธอแล้ว เปลือกตาทั้งสองที่ปิดสนิทอยู่ก็ขยับเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเธอ
เหลียนเจ๋ออยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกสายตาของชายชราปรามเอาไว้
“เหตุใดเจ้าจึงรู้สึกว่านี่คือการฝึกฝนอย่างหนึ่งเล่า” ชายชราผู้นั้นเอ่ยปากถาม
พวกเขาเห็นชายชราผู้นี้ตั้งแต่ตอนมาถึงแล้ว แต่ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้ถามถึงตัวตนของเขา นั่งสมาธิอยู่ในสถานที่แห่งนี้ คาดว่าคงเป็นผู้อารักขาที่นี่หรืออะไรสักอย่างก
