วกเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไรกันหรือ” โฉวเซี่ยวเทียนไม่เข้าใจ
“พูดไปท่านก็ไม่รู้เรื่องหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์ส่งสายตาที่บอกว่าท่านไม่รู้เรื่องรู้ราวไปให้ หลังจากนั้นจึงพูดกับเหลียนเจ๋อว่า “ถ้าหากพวกเราอยากไปจากที่นี่ตอนนี้เลย เจ้าพอจะช่วยเหลือพวกเราได้หรือไม่”
“ได้แน่นอนอยู่แล้ว” เหลียนเจ๋อพูดด้วยรอยยิ้ม “ไปตอนนี้เลยก็ได้”
“ข้าไปจ่ายเงินก่อน” โอวหยางเฟยลุกขึ้นไปคิดค่าห้องพักของหลายวันที่ผ่านมานี้ที่โต๊ะชำระเงิน
หมาหลิวผู้เป็นเถ้าแก่คิดบัญชีให้พวกเขาเสร็จแล้วจึงเอ่ยว่า “ที่พวกท่านพักกันคือห้องพักชั้นฟ้าสี่ห้อง หนึ่งห้องราคาสิบห้ามณีผลึกขั้นกลางต่อวัน อาศัยอยู่เก้าวัน ราคารวมทั้งสิ้นห้าร้อยสี่สิบมณีผลึกขั้นกลางขอรับ”
“เอ้านี่” โอวหยางเฟยหยิบมณีผลึกขั้นกลางออกมาห้าร้อยสี่สิบก้อน โดยไม่ขยับคิ้วเลยแม้แต่น้อย
ข้าวของของพวกเขานั้นต่างคนต่างแบกมากันเอง ภายในห้องไม่มีอะไรเลยสักอย่าง จากนั้นทุกคนจึงตรงออกไปจากโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าไปยังบริเวณที่ค่ายกลนำส่งตั้งอยู่
ค่ายกลนำส่งนั้นอยู่ภายในเมือง มิได้อยู่ไกลจากบริเวณที่พวกเขาพักอาศัยอยู่มากนัก ทุกคนเดินกันอยู่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว
“เจ้าตำหนักเหลียน ท่านมาสังเ
