ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังสนทนากันอยู่ภายในห้อง คุยกันถึงเรื่องบางอย่างในอดีตโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเรื่องรอยที่เธอทิ้งเอาไว้ที่หอระลึกจันทร์นั้นได้แพร่ไปยังแดนศูนย์กลางผ่านช่องทางพิเศษเรียบร้อยแล้ว
ภายในลานบ้านของคฤหาสน์ใหญ่หลังหนึ่ง สาวใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามาในเรือนเล็กอันประณีตงดงามหลังหนึ่งอย่างรีบเร่ง ก่อนจะถูกยามรักษาการณ์ที่อยู่หน้าประตูสกัดเอาไว้
“นายท่านเล่า” สาวใช้ถาม
“นายท่านกำลังปลีกวิเวกอยู่ เพื่อบรรลุระดับจักรพรรดิเทพขั้นสูง” ยามรักษาการณ์ผู้หนึ่งกล่าว “ก่อนนายท่านจะปลีกวิเวกได้กำชับเอาไว้ว่าห้ามผู้ใดมารบกวนเขาเป็นอันขาด ดังนั้นหากแม่นางมู่มีธุระ ก็ต้องรอให้นายท่านออกจากการปลีกวิเวกก่อนค่อยมาใหม่”
“แม่นางมู่ หลายปีมานี้เจ้าเป็นผู้จัดการเรื่องราวต่างๆ ภายในหอสุรา น้อยครั้งนักที่จะเห็นเจ้ามาพบนายท่าน ว่าแต่มีเรื่องสำคัญอันใดเล่า” ยามรักษาการณ์อีกคนหนึ่งพูด
มู่เหวินหยิบเอาหยิบศิลาทิ้งเงาก้อนหนึ่งออกมา ก่อนจะใส่พลังวิญญาณเข้าไปภายในนั้น ศิลาทิ้งเงาเปล่งลำแสงสายหนึ่งออกมาแล้วฉายเป็นภาพวาดภาพหนึ่งกลางอากาศ
ลำแสงที่ฉายออกมานั้นไม่มีใคร มีเพียงแค่อุปกรณ์บนโต๊ะอาหารที่ใช้แล้วกองหนึ่งเท่านั
