้น แต่เมื่อยามรักษาการณ์สองคนได้เห็นภาพวาดนี้แล้วกลับตัวสั่นสะท้านพร้อมกัน
“รอยน้ำนี้…” ฉินหง ยามรักษาการณ์ที่เอ่ยวาจาทีหลังผู้นั้นชี้ไปที่รอยน้ำอย่างตกใจ
“ไม่ผิดแน่ จะต้องเป็นหนึ่งในบรรดาสัญลักษณ์ทั้งหลายที่นายท่านเคยบอกพวกเรา” ฉินเหมิน ยามรักษาการณ์อีกคนหนึ่งพูด
มู่เหวินหยุดใส่พลังวิญญาณเข้าไป ภาพวาดนั้นจึงหายลับไปจากสายตา “ตอนนี้พวกเจ้าคงรู้แล้วสินะว่าเหตุใดข้าจึงได้เร่งร้อนเช่นนี้”
“แม่นางมู่ นี่เป็นข่าวมาจากที่ใดกันหรือ” ฉินเหมินถาม
“เขตรอบนอก เมืองว่านชิงแห่งแคว้นหนึ่งตอนใต้” มู่เหวินกล่าว
“หรือว่าคนผู้นั้นจะปรากฏตัวขึ้นแล้วจริงๆ” ฉินหงพูดอย่างเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง “หรือจะบอกว่านี่เป็นเพียงแค่ความบังเอิญเท่านั้นเล่า”
“ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือไม่ นี่ก็เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี นึกถึงนายท่านตลอดหลายปีมานี้…สุดท้ายแล้วนี่ก็คือความหวังอยู่ดี”
“แต่ถ้าหากเป็นเพียงแค่ความบังเอิญแล้วล่ะก็ นายท่านจะไม่ยิ่งผิดหวังหรอกหรือ” ฉินหงเจ็บใจแทนเจ้านายของตนอยู่บ้าง
“พวกเจ้าลองดูข้อมูลนี้อีกทีสิ” มู่เหวินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาให้พวกเขาดู ทั้งสองคนเห็นตัวอักษรบนนั้นแล้วก็เบิกตาโพลง
“ซือหม่าโยว
