ล้ว ไม่มีอะไรให้ดูอีก
ในขณะที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์เลี้ยวตรงหัวมุมถนนนั้นเอง เจ้าไก่ฟ้าก็โบกมืออีกครั้ง คนของตำหนักว่านชิงจึงกลับมาเป็นอิสระ ทว่าแต่ละคนต่างทรุดฮวบลงบนพื้น เสื้อผ้าบนร่างกายล้วนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ นัยน์ตายังเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวอย่างลึกล้ำ
พวกซือหม่าโยวเย่ว์กลับไปยังโรงเตี๊ยมที่พัก โอวหยางเฟยกินยาวิเศษไปแล้วจึงดีขึ้นไม่น้อย บาดแผลบนหัวไหล่ก็ตกสะเก็ดแล้ว
“วันนี้พวกเจ้าก็เหนื่อยกันหมดแล้ว ไปพักผ่อนกันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบแล้วกลับไปยังห้องของตนเอง
พวกเขามองหน้ากันไปมา สุดท้ายซือหม่าโยวหลินจึงพูดกับเป่ยกงว่า “เจ้าไปดูนางหน่อยเถิด”
“อืม พวกเจ้าไปพักผ่อนกันก่อนเถิด” เป่ยกงถังพูดแล้วเดินไปยังห้องของซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนจะเคาะประตู หลังจากได้รับเสียงขานตอบแล้วจึงผลักประตูเข้าไป
เมื่อนางเข้าไปก็เห็นซือหม่าโยวเย่ว์นั่งอยู่ข้างโต๊ะ พร้อมกับหมุนถ้วยน้ำที่ใช้ที่หอระลึกจันทร์เล่นอยู่ในมือ
…………………………………
