นกหนึ่งในสิบอันแล้วพูดอย่างพึงพอใจว่า “ถ้าหากพวกเจ้าอ้วนได้รู้ว่าพวกเรากินข ของอร่อยกันมากมายเช่นนี้คงต้องตีอกชกหัวอย่างแน่นอน”
“ข้าว่าคงเป็นเช่นนั้นแหละ” เป่ยกงถังนึกถึงท่าตีอกชกหัวของเจ้าอ้วนชวีแล้วหัวเราะออกมา
โฉวเซี่ยวเทียนแย่งชิงกับทุกคนอย่างมีความสุข ในภายหน้าเมื่อตนกลับไปยังแคว้นกลางแล้วอาจจะไม่ได้กินของอร่อยเช่นนี้อีกแล้วก็เป็นได้
เสียงแย่งชิงอาหารและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขภายในลานบ้านดังออกไป ทำให้ทหารรับใช้และสาวใช้ที่ผ่านทางมาอิจฉาไม่น้อยเลย
ผ่านไปอีกสองวัน พวกซือหม่าโยวเย่ว์ก็กล่าวลาคนตระกูลเหลียน ก่อนจะไปหาพื้นที่โล่งแจ้งนอกเมือง ใช้เวลาอยู่หนึ่งวันก็สร้างค่ายกลนำส่งแบบใช้ครั้งเดียวอันหนึ่งขึ้นมาได้สำเร ร็จ ทุกคนเพิ่งจะเข้าไปยืนในค่ายกลนำส่ง ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะใส่พลังวิญญาณเข้าไปข้างในเพื่อกระตุ้นค่ายกลอยู่นั้นเอง ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ได้ยินอะไรบางอย่าง มือจึงหยุดชะงักลง พลังวิญญาณที่เพิ่งรวบรวมขึ้นก็สลายไป
“ทำไมหรือ” เป่ยกงถังถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินออกมาจากค่ายกลแล้วพูดว่า “พวกเราไม่ต้องไปแล้วล่ะ พวกเจ้าวิหคน้อยมาถึงเมืองไท่แล้ว”
ทุกคนออกมาจากค่ายกล ซือหม่าโยวเย่
