จากคนไม่กี่คนที่ตัดแยกห้วงอากาศหนีไปแล้ว คนอื่นๆ ล้วนเอาชีวิตน้อยๆ มาทิ้งเอาไว้ที่นี่ทั้งสิ้น
เมื่อค่ายกลปิดตัวลง พวกซือหม่าโยวเย่ว์จึงวิ่งออกไป ให้วิหคสี่ปีกสองตนนั้นพาพวกเขาไปยังสมรภูมินอกเมือง
เต็มไปด้วยความเสียหายยับเยิน
ยอดเขาที่เคยมีอยู่หายไปกลายเป็นกองก้อนหิน บริเวณที่เคยราบเรียบกลับกลายเป็นหลุมเป็นบ่อ ล้วนเป็นบาดแผลที่การต่อสู้ทิ้งเอาไว้ทั้งสิ้น
เธอหาตัวเผิงหรงจนพบก่อน ถึงแม้ว่าบนร่างเขาจะเต็มไปด้วยโลหิต แต่สติรับรู้ยังใช้ได้ แสดงว่าโลหิตนั้นไม่ใช่ของเขา
เมื่อเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์เขาจึงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “นายน้อย”
“อาการบาดเจ็บเป็นเช่นไรบ้าง” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“สมาชิกตระกูลตายไปสี่คน ได้รับบาดเจ็บอีกไม่น้อยเลย โชคดีที่มียาวิเศษที่นายน้อยเตรียมเอาไว้ให้ คนจำนวนไม่น้อยที่เหยียบย่างเข้าสู่ประตูยมโลกไปก้าวหนึ่งแล้วจึงถูกช่วยกลับมาได ด้” เผิงหรงพูด
“เผ่าพันธุ์เหยี่ยวนกเขาเล่า”
“นอกจากหัวหน้ากองสองคนที่นำทัพมาแล้ว คนที่เหลือล้วนอยู่ที่นี่หมดแล้ว” เผิงหรงพูดพลางชี้ซากศพบนพื้น
ซือหม่าโยวเย่ว์ค่อนข้างพอใจกับผลลัพธ์ เธอมองซากศพเหยี่ยวนกเขาเหล่านั้นพลางเอ่ยว่า “พวกเราต้องนำกลับไปทำอาหารกิ
