นกันสักหน่อยหรือไม่ เนื้อของเผ่าพันธุ์นกนั้นแสนโอชะ โดยเฉพาะ ะนกย่างน่ะ รสชาติล้ำเลิศทีเดียวนะ”
“คงไม่ต้องกระมัง” ซือหม่าโยวหลินเห็นซากศพแต่ละตัวที่กองกันจนราวกับภูเขาลูกย่อมๆ แล้วรู้สึกกินไม่ลงอยู่บ้าง
“ต้องสิ ทำไมจะไม่ต้องเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกนั้นเป็นถึงสัตว์อสูรวิเศษเชียวนะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าการกินสัตว์อสูรวิเศษมีประโยชน์น่ะ”
“ประโยชน์อะไรกัน”
“ในร่างกายของสัตว์อสูรวิเศษอุดมไปด้วยพลังวิญญาณ พวกเรากินเนื้อพวกมันก็ดูดซับพลังวิญญาณของพวกมันมาเป็นของเราได้โดยตรงเลย เช่นนี้รวดเร็วกว่าการกินผักและผลไม้ทิพย์มากมา ายนัก นอกจากนี้เนื้อนกนี่ยังทำได้ทั้งต้มผัดแกงทอดย่าง จะปรุงด้วยวิธีใดก็โอชะอย่างยิ่งทั้งนั้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ในชาติก่อนเธอเคยกินสัตว์อสูรวิเศษของแดนศูนย์กลางมาไม่น้อย เธอจึงรู้เรื่องนี้มานานแล้ว
วิหคสี่ปีกที่พวกเขาขี่มาตนนั้นอดที่จะตัวสั่นสะท้านไม่ได้ เหตุใดตอนที่เขาพูดเรื่องเหล่านั้น ตนจึงอดคิดถึงสภาพตัวเองมิได้เลยเล่า
“เช่นนั้นก็ลงมือเถิด” โอวหยางเฟยพูด
จากนั้นภายใต้การกระตุ้นของซือหม่าโยวเย่ว์ วิหคสี่ปีกได้พาพวกเขาวนไปรอบๆ สนามรบเพื่อเสาะหาซากเหยี่ยวนกเขาที
