ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์มาปรากฏตัวยังเรือนที่ตระกูลเหลียนเตรียมเอาไว้ให้พวกเขาก็เป็นเวลารุ่งสางของวันถัดมาแล้ว
ซือหม่าโยวหลินได้กลิ่นสุราบนตัวเธอจึงขมวดคิ้วพูดว่า “เจ้าดื่มสุรามาหรือ”
“อืม ดื่มกับตาเฒ่าสองคนนั้นมาเล็กน้อยน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เรื่องของเหลียนหงเป็นเช่นไรบ้างแล้ว”
“จัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวหลินพูด “ตระกูลเหลียนยอมรับตัวตนของเหลียนหงแล้ว เมื่อครู่ก็เรียกตัวเขาไปแต่เช้าเลย บอกว่าจะเขียนชื่อของเขาลงในสาแหรกตระกูลน่ะ”
“พี่ใหญ่โฉวเล่า”
“ไปด้วยกันนั่นแหละ”
“ข้าขอไปพักผ่อนสักหน่อย หลังจากนั้นพวกเราค่อยมาหารือเรื่องในอนาคตกัน ห้องของข้าเล่า”
ซือหม่าโยวหลินชี้ห้องห้องหนึ่งให้เธอ เธอจึงผลักประตูเข้าไปอย่างมึนเมา
ตาเฒ่าสองคนนั้นดึงตัวเธอเอาไว้ให้ดื่มสุราตลอดทั้งคืน เปลี่ยนคำเรียกหาเธอจากเจ้าเด็กน้อยกลายเป็นสหายน้อย สุดท้ายชายชราทั้งสองดื่มจนล้มฟุบไปเธอจึงได้โอกาสกลับมา
เป่ยกงถังออกมาจากห้อง เมื่อเห็นสภาพเช่นนั้นของเธอจึงส่ายหน้าแล้วรำพึงว่า “เจ้าคนผู้นี้ทำเหมือนตัวเองเป็นบุรุษจริงๆ ไม่รู้จักควบคุมตนเองเสียบ้าง ดื่มจนกลายเป็นสภาพนี้ได้”
“เจ้าไปดูแลนางสักหน่อยเถิด” ซือหม่
