าโยวหลินพูด
โอวหยางเฟยยืนอยู่กลางทางเดิน สองมือกอดอกพลางถามว่า “เช่นนี้พวกเราก็ไม่ต้องไปยังเมืองว่านชิงกันแล้วใช่หรือไม่”
“น่าจะใช่นะ” เป่ยกงถังพูด “เดิมทีพวกเราจะไปเมืองว่านชิงก็เพื่อส่งเหลียนหงไปยังสถานที่ปลอดภัยสักแห่ง ตอนนี้เขากลับเข้าสู่ตระกูลแล้ว ตอนนี้พวกเราก็ไม่ต้องไปแล้วล่ะ”
“เช่นนั้นรอนางตื่นขึ้นมาหารือเรื่องในภายหน้าก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวหลินพูดจบแล้วกลับไปยังห้องของตนเอง
ตอนซือหม่าโยวเย่ว์ตื่นขึ้นมาก็เกือบจะเป็นเวลาพลบค่ำแล้ว เมื่อได้ยินเสียงโฉวเซี่ยวเทียนและเหลียนหง เธอจึงลุกขึ้นจากเตียง ก็เห็นกาน้ำที่เตรียมเอาไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เธอหยิบมันขึ้นมาแล้วดื่มจากกาโดยตรงสองอึก หลังจากนั้นจึงเปิดประตูออกไป
เมื่อเห็นเธอออกมา โฉวเซี่ยวเทียนจึงยิ้มพลางเอ่ยหยอกล้อว่า “เมื่อครู่พวกเรายังพูดอยู่เลยว่าเจ้าจะตื่นขึ้นมาอีกทีพรุ่งนี้เลยหรือไม่”
“ข้าจะนอนได้ถึงขนาดนั้นเลยหรือไร” เธอเลิกคิ้วแล้วเดินไปยังศาลาพักร้อน ก่อนจะหยิบผลไม้ทิพย์ผลหนึ่งขึ้นมากัด
“ได้ยินว่าเจ้ากับตาเฒ่าสองคนนั้นดื่มกันตลอดทั้งคืนเลยหรือ”
“ก็ไม่ใช่ทั้งคืนหรอก คว่ำพวกเขาสองคนลงได้ก็กลับแล้วละ”
“หนึ่งต่อสองยังดื่มชนะ
