ซือหม่าโยวเย่ว์นอนหลับไปวันหนึ่ง ยามราตรีสบายไม่น้อยแต่ก็นอนไม่หลับแล้ว ในขณะที่กำลังคิดจะดื่มน้ำสักหน่อยอยู่นั้นเอง ก็รู้สึกว่ามีกลิ่นอายอันแกร่งกล้าสองสายล้อมรอบเรือนใ ใหญ่เอาไว้
“แย่แล้ว!” เธอวางแก้วน้ำลงแล้วพุ่งตัวออกไป พอเปิดประตูก็เห็นเงาดำสองสายวาบผ่านไป ในมือของพวกเขายังจับตัวคนผู้หนึ่งเอาไว้อีกด้วย
“หยุดนะ!” เธอไล่ตามออกไปตามทางเดิน จนมาถึงริมหน้าต่าง เห็นเพียงแค่ว่าคนสองคนอุ้มเหลียนหงเหาะออกไปข้างนอก
เงาร่างคนที่ติดตามไปเพียงผู้เดียวนั้นก็คือโฉวเซี่ยวเทียน
“โยวเย่ว์ ขึ้นมาสิ” ซือหม่าโยวหลินขี่สัตว์อสูรบินได้ของเขาขึ้นมาจากเบื้องล่าง
ซือหม่าโยวเย่ว์กระโดดลงไป เป่ยกงถังที่ตามมาข้างหลังก็กระโดดลงไปเช่นกัน ทั้งสามคนไล่ตามโฉวเซี่ยวเทียนไป
ส่วนวิหคสี่ปีกสี่ตนที่ตามมาด้านหลังก็ตามออกมาเช่นกัน โดยแปลงเป็นร่างเดิมติดตามมา เพียงไม่นานก็แซงพวกซือหม่าโยวเย่ว์ไปเสียแล้ว
วิหคสี่ปีกนั้นรวดเร็วอย่างยิ่ง เพียงครู่เดียวก็ไล่ตามสองคนนั้นได้ทันแล้วตีวงล้อมพวกเขาเอาไว้
“เจ้าพาตัวคนไปเสีย” คนผู้หนึ่งในนั้นพูดกับอีกคน
“ได้” คนผู้นั้นอุ้มตัวเหลียนหงแล้วเหาะไปข้างหน้าต่อ ส่วนคนผู้นั้นก็มาโ
