เหลียนเจวี๋ยนิ่งงันไปก่อนจะเอ่ยว่า “วันนี้พวกเราไม่ได้ส่งคนไปจับตัวใครกลับมาเลยนี่นา ทั้งยังเป็นคนตระกูลเหลียนด้วย ชื่อว่าอะไรหรือ”
“เหลียนหง” โฉวเซี่ยวเทียนกล่าว
“เหลียนหงหรือ ในตระกูลพวกเรามีคนชื่อนี้อยู่ด้วยหรือ” เหลียนเจวี๋ยถามพ่อบ้านที่อยู่ข้างกาย
“ท่านประมุขตระกูล พวกเรามีคนที่ชื่อเหลียนหงอยู่คนหนึ่งจริงๆ ขอรับ แต่เป็นเด็กน้อยวัยห้าขวบซึ่งเป็นรุ่นที่สามของสายข้างเคียง ตอนนี้แยกตัวไปใช้ชีวิตเอง แต่มิได้มีใครไปจับต ตัวเขาเสียหน่อยขอรับ!” พ่อบ้านเอ่ยตอบ
“พวกเจ้าได้ยินแล้วนะว่าพวกเราไม่ได้มีคนที่พวกเจ้าพูดถึงคนนี้อยู่” เหลียนเจวี๋ยพูดกับโฉวเซี่ยวเทียน “พวกเจ้าผิดพลาดแล้วหรือไม่”
“พวกเจ้าไม่รู้จักเขา เรื่องนี้พวกเราไม่ประหลาดใจเลย ถึงอย่างไรหลายปีมานี้พวกเจ้าก็ไม่เคยสนใจไถ่ถาม ก็แสดงเจตนาของพวกเจ้าอย่างชัดเจนตั้งแต่แรกแล้ว แต่ข้าคิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าตระ ะกูลเหลียนจะเหมือนกับตระกูลเฟ่ย พวกเราเพิ่งจะมาถึงเมืองไท่ พวกเจ้าก็ลงมือจับคนเสียแล้ว!”
“พวกเราฟังสิ่งที่เจ้าพูดไม่เข้าใจเลย แต่ไหนแต่ไรพวกเราก็ไม่เคยลงมือกับสมาชิกตระกูลตัวเองเลย! เจ้าพูดมาสิว่าถ้าหากคนผู้นั้นเป็นคนของตระกูลเหลียนจริงๆ แล้วพวกเราก็
