“นั่นคือเรือนของนายน้อยเหลียนเทียน จะอยู่ที่นั่นได้อย่างไรเล่า” บุรุษผู้หนึ่งพูดด้วยรอยยิ้มหยัน
“อยู่หรือไม่อยู่ แค่หาดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “โยวหลิน ไปที่นั่นกัน”
“ได้สิ” ซือหม่าโยวหลินให้สัตว์อสูรบินได้บินไปยังเรือนหลังนั้น
สีหน้าเหลียนเทียนเปลี่ยนเป็นซีดขาว เขามองหัวหน้ากลุ่มทหารรับใช้ปราดหนึ่ง ซึ่งเขาก็รีบนำทหารรับใช้ไปขวางทางพวกเขาในทันที
ซือหม่าโยวเย่ว์หมุนกายไปมองเหลียนเจวี๋ย เหลียนเจวี๋ยก็โบกมือ ทหารรับใช้เหล่านั้นจึงต้องหลีกทางอย่างเสียไม่ได้
สัตว์อสูรบินได้พาทุกคนไปยังเรือนแห่งนั้น ด้วยความเร็วของพวกเขาก็ใช้เวลาบินสิบนาที ขณะนี้เหลืออีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงเวลาที่กำหนดเอาไว้แล้ว
“โยวเย่ว์ เสี่ยวเหลียนจื่อจะอยู่ที่นี่จริงๆ หรือ” โฉวเซี่ยวเทียนมองดูเรือนที่ไม่มีระลอกความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อยพลางเอ่ยถามขึ้น
“เชื่อข้าสิ พวกเราเข้าไปกันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ประมุขตระกูลเหลียน พวกท่านจะเข้าไปพร้อมกับพวกเราหรือไม่”
“ไปสิ ต้องเข้าไปอยู่แล้ว” ผู้อาวุโสตระกูลขาวพูด สายตาจับจ้องผึ้งแดงบนบ่าซือหม่าโยวเย่ว์ไม่หยุดหย่อน
“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์กระโดดลงมาจา
