กหลังสัตว์อสูรบินได้ ผู้อาวุโสตระกูลดำขาว เหลียนเจวี๋ย มารดาของเหลียนอวี่ และเหลียนเทียน เดินตามเข้ามาด้วยกัน
มารดาของเหลียนอวี่มองเหลียนเทียนด้วยแววตาซับซ้อน ริมฝีปากขยับไหว แต่ไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วเดินตามพวกซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปในเรือน
“นายน้อย”
ข้ารับใช้หลายคนออกมาจากภายในเรือน เมื่อเห็นสายตาที่พวกเขาส่งมาให้ตน เหลียนเทียนจึงค่อยวางใจลง
“ที่นี่ย่อมไม่มีเหลียนหงอะไรที่เจ้าพูดถึงผู้นั้นอยู่แล้ว พวกเจ้าโป้ปดว่าพี่ชายข้าตายแล้ว ทำให้ท่านแม่ข้าปวดใจไม่น้อย ตอนนี้ยังคิดจะใส่ร้ายข้าอีกหรือ” เขาตั้งคำถามเสียงดัง
“ที่นี่ไม่มีคนอยู่จริงๆ” เหลียนเจวี๋ยก็พูดขึ้นด้วย
พวกเขาต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญ ถึงแม้จะมิได้เข้าไปในห้องทุกห้อง ก็ล่วงรู้สถานการณ์ภายในนั้นได้
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้มแต่มิได้เอ่ยวาจา แล้วตรงเข้าไปในห้องที่ไม่สะดุดตาห้องหนึ่ง หลังจากเข้าไปแล้ว ภายในนั้นก็ยังคงไม่มีใคร
“ยังเหลืออีกสามนาที” ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยเตือนอยู่ด้านหลัง
มุมปากเหลียนเทียนยกยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เป็นอย่างไรเล่า ข้าบอกแล้วว่าพวกเจ้าเป็นกลุ่มคนหลอกลวง…”
น่าเสียดายที่รอยยิ้มของเขาไม่ได้ค้างอยู่นานนัก เพราะเขามองเห็นผึ้งตั
