ไม่มีทางไม ม่รู้หรอก!” คนที่อยู่ด้านหลังเหลียนเจวี๋ยพูด “คนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งอย่างเจ้า ก็คิดจะสาดน้ำโคลนใส่ตระกูลเหลียนของข้าอย่างนั้นหรือ ข้าว่าพวกเจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอ อยู่แล้วกระมัง!”
“พวกท่านกล้าบอกว่าเหลียนอวี่ไม่ใช่คนตระกูลเหลียนของพวกท่านเชียวหรือ” โฉวเซี่ยวเทียนเอ่ย “เช่นนั้นบุตรชายของเขาก็ไม่ใช่คนตระกูลเหลียนของท่านสินะ”
เมื่อได้ยินชื่อเหลียนอวี่ ทุกคนก็มีสีหน้าพรั่นพรึง สตรีนางหนึ่งทะยานร่างขึ้นมาจากเบื้องล่างแล้วหลั่งน้ำตาพลางเอ่ยว่า “เจ้าบอกว่าบุตรชายของอวี่เอ๋อร์อย่างนั้นหรือ อวี่เอ๋อร์ อยู่ที่ไหน เพราะเหตุใดนานปีถึงเพียงนี้แล้วจึงไม่กลับมาหาพวกเราเสียทีเล่า”
“ท่านเป็นใคร”
“ข้าคือมารดาของอวี่เอ๋อร์ ขอเจ้าโปรดบอกข้าทีว่าอวี่เอ๋อร์อยู่ที่ไหน” สตรีนางนั้นมองโฉวเซี่ยวเทียนอย่างอ้อนวอน
“เหลียนอวี่ตายไปตั้งแต่หลายสิบปีก่อนแล้ว” โฉวเซี่ยวเทียนพูด “ตอนนั้นหลังจากที่พวกท่านขับไล่เขาออกไปจากตระกูลไม่นาน เขากับเฟ่ยเมิ่งเมิ่งก็ถูกคนตระกูลเฟ่ยสังหาร”
“เป็นไปได้อย่างไรกัน!” มารดาของเหลียนอวี่ตะลึงงัน แทบจะร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ยังดีที่บุรุษข้างกายพยุงนางเอาไว้
“ตอนนั้นยังมีคนตระกูลเห
