เมื่อซือหม่าโยวเย่ว์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เผ่าพันธุ์นกที่มาคารวะเจ้าวิหคน้อยเหล่านั้นต่างก็แยกย้ายกันกลับไปหมดแล้ว มีเพียงเผ่าพันธุ์วิหคสี่ปีกเท่านั้นที่ยังคงอยู่ที่นี่
พอถามจึงรู้ว่าที่เธอปลีกวิเวกไปคราวนี้นั้นยาวนานถึงครึ่งเดือนเลยทีเดียว
หลังจากที่เธอล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกจากกระโจม เจ้าวิหคน้อยที่กำลังคุยกับพวกเผิงเฟิงอยู่จึงรีบเดินออกไป
“เจ้านาย”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าวิหคน้อยแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อจากนี้เจ้าอย่าเรียกข้าว่าเจ้านายอีกเลยนะ ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นราชาวิหค เรียกว่าเจ้านายต่อหน้าผู้ อื่นจะเป็นการทำลายเกียรติเจ้าเกินไป”
“เช่นนั้นข้าจะเรียกว่าเย่ว์เย่ว์แล้วกัน” เจ้าวิหคน้อยพูด “เย่ว์เย่ว์ เย่ว์เย่ว์ เป็นอย่างไรบ้าง”
“ไม่เลวเลยนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้ม ก่อนจะมองพวกเผิงจิ่วเอ๋อร์แล้วถามว่า “จัดการเรื่องราวได้เป็นอย่างไรบ้างแล้วเล่า”
“หลายวันมานี้ตระกูลราชาของเผ่าพันธุ์นกแห่งแคว้นหนึ่งส่วนใหญ่ต่างก็มากันหมดแล้ว มีเพียงไม่กี่ตัวนั่นเท่านั้นที่ยังไม่มา” เจ้าวิหคน้อยพูด
“ราชาเหยี่ยวนกเขาหรือ”
“อืม” เจ้าวิหคน้อยพยักหน้า “พวกเราได้รับข่าวมาว่าราชาเหยี่ยวนกเขาไปยังตระกู
