” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดกับคนของจวนเจ้าเมือง “เช่นนั้นพวกเราก็ไปที่เมืองไท่แล้วกัน”
ทั้งแปดคนขึ้นไปบนค่ายกลนำส่ง คนของจวนเจ้าเมืองใส่พลังวิญญาณเข้าไปยังบริเวณป้ายที่เป็นชื่อเมืองไท่ ค่ายกลนำส่งสว่างวาบขึ้นมาในทันใด แล้วทั้งแปดคนก็หายวับไปอย่างรวดเร ร็ว
ที่ด้านนอก คนตระกูลเฟ่ยสองคนมองหน้ากันไปมา “รีบไปรายงานนายน้อยซือเกี่ยวกับเบาะแสของคนเหล่านี้เร็วเข้า”
ระยะทางไปยังเมืองไท่ค่อนข้างไกล ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาจากค่ายกลนำส่งจึงวิงเวียนเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนเห็นว่าไม่ได้การ จึงหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเข้าพัก
เป่ยกงถังพยุงซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปในห้อง แล้วเตรียมน้ำสะอาดให้เธอล้างหน้าล้างตา
“ดูเอาเถิด ยังดีที่ข้ามาด้วย ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีใครมาดูแลเจ้าในสภาพเช่นนี้หรอก”
ซือหม่าโยวเย่ว์เอนกายลงบนเตียงแล้วพูดด้วยความวิงเวียนว่า “ก่อนหน้านี้ตอนออกมาจากสันเขาพยัคฆ์สวรรค์ ระยะทางไม่ได้ไกลมาก ดังนั้นจึงไม่รู้สึกอะไร ยังคิดว่าข้าไม่เมาแล้วอยู่ เลย คิดไม่ถึงว่าจะยังเมาอยู่”
“ถ้าหากเจ้าศึกษาเคล็ดวิชาคิดคำนวณห้วงมิติของดินแดนแห่งนี้ได้ ก็ติดตั้งค่ายกลนำส่งเองได้แล้วล่ะ” เป่ยกงถังพูด
“อืม กลับหุบเขามารเทพแล
