เมื่อได้ฟังคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์ เผิงจิ่วเอ๋อร์ก็กำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัวพลางมองเจ้าวิหคน้อยอย่างเป็นกังวล
นางเองก็เคยผ่านกัลป์สายฟ้าจำแลงกายมาก่อน ย่อมต้องรู้ถึงความน่าหวาดหวั่นของกัลป์สายฟ้านั้นดี ดินแดนโบราณมีสัตว์อสูรเหนือเทพมากมายเช่นนี้ แต่เหตุผลที่พวกมันจำนวนมากไม่อย ยากวิวัฒน์ร่างก็เป็นเพราะกัลป์สายฟ้าอันตรายเกินไป เคยเห็นสัตว์อสูรเหนือเทพที่วิวัฒน์ร่างล้มเหลว จนมอดไหม้กลายเป็นจุณไปในท้ายที่สุด หัวใจของทุกคนก็หวาดหวั่นเสียแล้ว
“ท่านแม่ อย่ากังวลใจไปเลย เชื่อสิว่าข้าทำได้แน่!” เจ้าวิหคน้อยเอ่ยปลอบ
“อืม เจ้าพยายามเข้านะ!” เผิงจิ่วเอ๋อร์รู้ว่านี่คือสิ่งที่เขาจำเป็นต้องประสบ ดังนั้นจึงมิได้เอ่ยวาจาทัดทานแต่อย่างใด
ซือหม่าโยวเย่ว์พูดกับเผิงเฟิงว่า “รบกวนผู้อาวุโสเผ่าช่วยพาคนอื่นไปให้ไกลจากที่นี่ด้วย”
“ได้สิ” เผิงเฟิงโบกมือ วิหคสี่ปีกเหล่านั้นก็บินห่างออกไปจากหุบเขาจนหมด ออกไปจากอาณาเขตที่ซือหม่าโยวเย่ว์บอก
ซือหม่าโยวเย่ว์มองพวกซือหม่าเลี่ย พวกเขานั่งบนหลังสัตว์อสูรบินได้ออกไปไกลจากอาณาบริเวณที่อาจมีกัลป์สายฟ้าปรากฏขึ้นได้
“ท่านแม่ ท่านก็ไปด้วยเถิด” เจ้าวิหคน้อยพูดกับเผิงจิ่วเอ๋อร์ท
