สื้อผ้าของพวกเขาถูกกรงเล็บของวิหคสี่ปีกตะปบจนเสียหาย เธอจึงกลัวว่าจะมีบาดแผลตามร่างกายของพวกเขา
“ไม่เป็นไร พวกนั้นเป็นเพียงแค่บาดแผลภายนอกเท่านั้น” ซือหม่าเลี่ยพูด “เมื่อครู่พวกเรากินยาวิเศษลงไปแล้ว บาดแผลตกสะเก็ดกันหมดแล้วละ”
“เช่นนั้นก็ดี” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“โยวเย่ว์ เพลิงชาดคือปักษาเทพนกยูงแดงจริงๆ หรือ” ซือหม่าโยวเล่อถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“แม่จ๋า… เรื่องนี้ช่างชวนเสียขวัญเกินไปแล้ว!” เจ้าอ้วนชวีพูด “นี่ทำเอาข้าตกใจจนหัวใจดวงน้อยของข้าเต้นระรัวเลยทีเดียว! สัตว์อสูรผูกพันธสัญญาสองตนนี้ของเจ้าช่างเหลือเกินจริ งๆ!”
ซือหม่าโยวเย่ว์เองก็คิดไม่ถึงว่าจากไปเพียงคราวเดียวแล้วจะกลับมาพบกับเรื่องราวเหล่านี้ เมื่อนึกถึงเรื่องที่รับปากเพลิงชาดไว้เมื่อครู่ขึ้นมา เธอก็รู้สึกว่าภาระบนไหล่ตน หนักหนาสาหัสขึ้นมาอีกครั้งแล้ว!
แต่เพราะเหตุใดเขาจึงบอกว่าตอนนี้ไม่สะดวกที่จะปรากฏตัวสู่สายตาชาวโลกเล่า
“โยวเย่ว์ อาการบาดเจ็บของเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” เป่ยกงถังไม่ลืมเรื่องที่ซือหม่าโยวเย่ว์ถูกแรงกดดันของเผิงเฟิงทำร้าย
“มิได้เป็นอะไรมากหรอก ดีขึ้นมากแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด เมื่อมองเห็นโฉวเซี่ยวเทียน เ
