ัวไป มิอาจพานพบได้อีก พวกเราที่มีสายโลหิตพญาวิหคจึงกลายเป็นเผ่าพันธุ์นกที่มีความเป็นไปได้ที่ราชาวิหคจะถือกำเนิดขึ้นมามากที่สุด ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง พวกเราก็จะมีวิหคที่มีพลังสายโลหิตพญาวิหคถือกำเนิดขึ้น แต่เผ่าพันธุ์นกอื่นๆ ไม่ปรารถนาจะเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น ดังนั้นวิหคเหล่านั้นจึงตายไปตั้งแต่ตอนที่พลังสายโลหิตยังไม่ถูกกระตุ้นอย่างสมบูรณ์ ก่อนหน้าที่จะแปลงเป็นพญาวิหคได้สำเร็จ”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ สายตาที่นางมองเจ้าวิหคน้อยถึงแปรเปลี่ยนเป็นความภาคภูมิและกังวลใจ
“เมื่อหลายร้อยปีก่อนตอนที่เจ้าถือกำเนิดก็นำมาซึ่งความผิดปกติ บรรดาผู้อาวุโสเผ่าสรุปกันว่านั่นคือสัญญาณบอกว่าสายโลหิตพญาวิหคถือกำเนิดขึ้น ดูจากที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าพวกเราจะปกป้องลูกนกกันอย่างไร ก็ตายไปจนหมดสิ้นอยู่ดี พวกเราจึงตัดสินใจส่งเจ้าลงไปยังโลกเบื้องล่าง ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของเจ้า คิดไม่ถึงว่าผ่านไปไม่กี่ร้อยปี พวกเรายังไม่ทันได้ลงไปตามหาเจ้า เจ้าก็ขึ้นมาเองเสียแล้ว นอกจากนี้ยังกระตุ้นพลังสายโลหิตสำเร็จแล้วอีกด้วย ดังนั้นตอนนี้เจ้าจึงเป็นองค์ราชาแห่งเผ่าพันธุ์วิหคสี่ปีกของเรา ทั้งยังเป็นราชาวิหคในอนาคตอีกด้วย”
เจ้าวิหคน้อยมองมา
