มผัสได้อย่างรวดเร็วว่ามู่หลิงลั่วกำลังประสบกับอันตราย ออกทะเลมาหลายปีเพียงนี้ มู่หลิงลั่วยังไม่เคยใช้ใบหยกเกล็ดทองเลย ครั้งนี้มู่หลิงลั่วสัมผัสได้ถึงความกังวลใจอย่างรุนแรง ดวงตางามของนางจ้องเขม็งไปยังภูเขายักษ์ที่อยู่ห่างออกไป
ภูเขายักษ์ลูกนั้นพุ่งออกมาจากหมอกหนาเต็มท้องฟ้า ท่ามกลางสายตาของทุกคนในตระกูลมู่ ทำเอาทุกคนต้องเบิกตากว้าง เพราะมันเป็นภูเขาเนื้อที่สูงกว่าห้าร้อยจั้ง เนื้อและเลือดคาวแดงฉานทับถมกันอยู่บนภูเขา ดูมหึมาจนยากประมาณ บนกองเนื้อนั้นมีดวงตาจำนวนมากที่มีขนาดเล็กใหญ่ต่างกัน ยังมีเส้นรยางค์หลายสายและรูโพรงเลือดอาบ มองดีๆ จะเห็นว่าภูเขาเนื้อลูกนี้กำลังขยับขยุกขยิกอยู่ด้วย น่าสยดสยองนัก สตรีตระกูลมู่จำนวนไม่น้อยตกใจจนต้องเอามือป้องปาก ทุกคนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความหวาดกลัวถาโถมเข้ามาในหัวใจ
“นั่นมันเป็นปีศาจอันใดกัน” ชายผู้หนึ่งถามด้วยเสียงสั่นเครือและทำลายความเงียบงันลง ตระกูลมู่ไม่ได้ตระหนกลนลาน แต่ต่างหันไปมองมู่เสวียนกังผู้เป็นประมุขตระกูลโดยพร้อมเพรียงกัน มู่เสวียนกังสีหน้าเคร่งเครียด พยายามรักษาท่าทีสุขุมเอาไว้ เขาสังเกตทิศทางด้านหน้าที่ภูเขาเนื้อเคลื่อนตัวไป และพบว่ามันไม่ได้มุ่งหน้ามาที่หมู่เกาะ น่าซ้ำยังดูเหมือนจะผ่านไปมากกว่า “ทุกคนเตรียมตัวตั้งรับเอาไว้ อย่าได้ตื่นตระหนก หากยังไม่ได้คำสั่งจากข้า ห้ามลงมือเด็ดขาด!” มู่เสวียนกังเอ่ยเสียงเคร่งเครียด เขาใช้ลมปราณส่
