ับห้วงอากาศทั้งสิ้น ถ้าหากไม่หาปัญหาให้พบ ก็ไม่มีทางซ่อมแซมค่ายกลนี้ได้เลย”
โจวไห่โม่ไม่มีความรู้ด้านค่ายกล แต่เมื่อได้ยินซือหม่าโยวเย่ว์พูดเช่นนี้ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ดูจะยุ่งยากเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ซึ่งความหวังเสียทีเดียว
เขาคารวะซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “ขอท่านปรมาจารย์โปรดช่วยพวกเราซ่อมแซมค่ายกลนี้ด้วยเถิดขอรับ พวกเราจะต้องจ่ายค่าตอบแทนให้ท่านปรมาจารย์อย่างหนักแน่นอน”
“ข้าต้องการเวลา” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “และยังต้องการวัสดุบางอย่างด้วย”
“ท่านปรมาจารย์เชิญบอกมาได้เลย ขอเพียงแค่มีอยู่ที่สันเขาพยัคฆ์สวรรค์ ข้าจะให้คนหามาให้จงได้” โจวไห่โม่พูดอย่างตื่นเต้น
“ดี” ซือหม่าโยวเย่ว์บอกรายการวัสดุหลายอย่างให้กับโจวไห่โม่ จากนั้นจึงปล่อยให้เขาจากไป
พอเขาจากไปแล้วซือหม่าโยวหรานจึงเอ่ยปากถามว่า “น้องห้า ค่ายกลนี้ยังสามารถซ่อมแซมได้อยู่จริงหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลินประสานสายตากันคราหนึ่งแล้วทั้งคู่จึงพากันหัวเราะออกมา ซือหม่าโยวหลินตบบ่าซือหม่าโยวหรานแล้วพูดว่า “ค่ายกลนี้มิได้มีปัญหาอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ขอเพียงแค่เป็นปรมาจารย์ค่ายกล ต่างก็ซ่อมแซมได้ทั้งสิ้น เพ
