ะมีความสา ามารถไปผ่านเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรวิเศษเช่นนั้นได้อย่างไรกัน” โจวไห่โม่พูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“เผ่าพันธุ์สัตว์อสูรวิเศษหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองผู้จัดการโฉวที่กลับมาคิดบัญชีที่โต๊ะยาวปราดหนึ่ง เขามาที่นี่เพราะสิ่งนี้ใช่หรือไม่
“ค่ายกลนำส่งพังไปแล้ว ข้างนอกยังมีเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรวิเศษรายล้อมอยู่อีก ดังนั้นสันเขาพยัคฆ์สวรรค์จึงไม่มีคนเข้ามานานแล้ว ทั้งยังไม่มีคนออกไปด้วย” โจวไห่โม่กล่าว
“ได้ยินมาว่าค่ายกลนำส่งนี้มิให้ผู้คนภายนอกพบเห็น ไม่ทราบว่าพวกเราจะไปดูค่ายกลนำส่งนั่นสักหน่อยได้หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
การสร้างค่ายกลนำส่งสักอันสำหรับเธอในตอนนี้มิใช่เรื่องยากลำบากเลย แต่เธอจำเป็นต้องรู้พิกัดที่ตั้งของสถานที่แห่งนั้น ถ้าหากติดตั้งไปตามอำเภอใจ ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะไม่ได้ไปจา ากสันเขาพยัคฆ์สวรรค์ แต่จะถูกส่งตัวไปกลางเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรวิเศษแทน
ไปดูค่ายกลนำส่งที่พังทลายอันนั้นของพวกเขา ไม่แน่ว่าอาจได้รับการประสานจากภายนอก ถ้าหากไม่ได้จริงๆ พวกเขาก็คงได้แต่เลือกการฝ่าดงสัตว์อสูรวิเศษแทนแล้ว
โจวไห่โม่ได้ฟังแล้วแววตาเปล่งประกาย เขาเอ่ยว่า “ย่อมได้แน่นอนอยู่แล้ว! ถ้าหากเป็นไปได้ พวกเราอยากเชิญทุก
