จที่สุดก็คือการที่มีคนบอกว่านา างแก่แล้วนี่เอง
“เจ้าไม่ชอบไม้อ่อน แต่ชอบไม้แข็งสินะ” โจวซู่อวี้กล่าว “ผู้ที่เป็นอริกับสำนักพยัคฆ์สวรรค์อย่างเปิดเผยเช่นพวกเจ้า พวกเราลงโทษพวกเจ้าตรงนี้ได้เลย เจ้าไม่นึกถึงตัวเอง ก็ต้องนึ กถึงสหายของเจ้า ใช้เจ้าเพียงคนเดียวแลกเปลี่ยนกับอิสรภาพของพวกเขา การซื้อขายนี้คุ้มค่าจะตายไป!”
“ข้าไม่ชอบไม้อ่อน ไม้แข็งข้าก็ยิ่งไม่ชอบ ถ้าหากเจ้าไม่อยากให้คนของสำนักพยัคฆ์สวรรค์เจ้าต้องสูญเสียกำลังคนไปอีก รีบพาคนจากไปโดยเร็วดีกว่านะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเรียบ บเรื่อย ไม่เห็นสำนักพยัคฆ์สวรรค์อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
“ช่างเป็นหนุ่มน้อยที่โอหังนัก!” โจวซู่อวี้อยู่มานานปียังไม่เคยมีใครพูดเช่นนี้ด้วยมาก่อน จึงตะโกนว่า “เด็กๆ จับตัวเขามาให้ข้า พอจับตัวเขาได้แล้วค่อยสำเร็จโทษคนอื่นๆ ให้ข้า าเสียตรงนี้เลย!”
“ขอรับ ท่านเจ้าสำนัก!” เด็กรับใช้สองคนออกมาจากด้านหลังโจวซู่อวี้พร้อมรับคำสั่ง
“ไอ้หยา จะตีกันอีกแล้ว ถ้าหากทำข้าวของพังพวกท่านก็ต้องจ่ายค่าเสียหายมาให้ข้าด้วยนะ” ผู้จัดการเห็นท่าทางของพวกเขาแล้วจึงร้องขึ้นมาเสียงหนึ่ง ก่อนจะวิ่งออกไปนอกโรงเตี๊ยม
ซือหม่าโยวเย่ว์เหลือบตามองผู้จั
