“ผู้จัดการมิใช่คนของสันเขาพยัคฆ์สวรรค์ แล้วจะไม่ทราบเรื่องราวภายนอกได้อย่างไรกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดยิ้มๆ ไม่ให้โอกาสเขาปฏิเสธ “ถ้าหากผู้จัดการไม่ต้องการมณีผลึกขั้นกลางเหล่าน นี้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่ทำให้ท่านลำบากใจแล้วกัน”
เธอพูดแล้วเข้าไปจะหยิบมณีผลึกเหล่านั้นกลับมา แต่เธอยังไม่ทันได้แตะถุงใบนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นมาหยิบถุงใบนั้นไป
“ว่ามาเถิดขอรับว่าท่านอยากทราบเรื่องใด” ผู้จัดการพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทีตัดใจไม่ลงของผู้จัดการ จึงแย้มยิ้มแล้วถามว่า “ข้าอยากรู้ว่านอกจากการใช้ค่ายกลนำส่งของสำนักพยัคฆ์สวรรค์แล้ว ยังมีวิธีอื่นในการออกไปจากสันเขาพยัคฆ์ สวรรค์อีกหรือไม่”
“มีขอรับ” ผู้จัดการพูด
“วิธีใดหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“สันเขาพยัคฆ์สวรรค์มีขนาดเล็กนัก ขี่สัตว์อสูรบินได้เป็นระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือนก็ออกไปได้แล้วล่ะขอรับ” ผู้จัดการเอ่ยตอบ
ซือหม่าโยวเย่ว์เบ้ปาก นี่มันคำตอบอันใดกัน
“ไม่มีค่ายกลนำส่งอื่นหรือ” เธอถาม
“ไม่มีขอรับ” ผู้จัดการส่ายหน้า “สันเขาพยัคฆ์สวรรค์นั้นห่างไกลอย่างยิ่งในสายตาของสถานที่แห่งอื่น ทรัพยากรในการบำเพ็ญก็มีไม่มาก ขุมอำนาจใหญ่เหล่านั้นต่างก็ไม่อยากจะมาที่นี่”
“เช่นนั้
