นท่านมาได้อย่างไรกัน”
ผู้จัดการชะงักไป แล้วพูดว่า “ข้าก็ถูกตีกรอบให้มาที่นี่เช่นกัน ใครจะไปรู้ว่าหลังจากที่มาได้ไม่นาน ค่ายกลนำส่งของสำนักพยัคฆ์สวรรค์กลับพังไปเสียอย่างนั้น ข้าขี้เกียจขี่สัตว ว์อสูรบินได้ จึงรออยู่ที่นี่ไปนั่นแหละ”
“ค่ายกลนำส่งของสำนักพยัคฆ์สวรรค์พังแล้วอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ชะงักงันไป
“ถูกต้อง” ผู้จัดการมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “พวกท่านอยากออกไปข้างนอกผ่านค่ายกลนำส่งนี้สินะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
พวกเธอมาที่เมืองหงก็เพื่อใช้ค่ายกลนำส่ง ตอนนี้ค่ายกลนำส่งพังไปแล้ว แล้วพวกเธอจะออกไปได้อย่างไรกัน
“พวกท่านก็ช่างอาจหาญนัก คิดจะใช้ค่ายกลนำส่งของผู้อื่น ยังทำร้ายคนของเขาเสียอย่างนั้น” ผู้จัดการพูด
“เช่นนั้นยังจะมีหนทางอันใดอีกเล่า ใครใช้ให้พวกเขาละโมบจนเกินเหตุกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์ยักไหล่ด้วยท่าทางเหมือนว่าไม่ใช่ความผิดของข้า “ค่ายกลนำส่งของสำนักพยัคฆ์สวรรค์อยู่ที ไหนหรือ”
“เมืองฮวา ซึ่งเป็นสถานที่ของขุมอำนาจที่ใหญ่กว่าสำนักพยัคฆ์สวรรค์” ผู้จัดการพูด “เหนือเมืองฮวาก็คือเมืองอวิ๋น ที่ใหญ่กว่าอีกหน่อยก็คือเมืองว่านชิง เมืองว่านชิงกับเมืองอื นๆ อีกสองสามเมืองก